Elektroda.pl
Elektroda.pl
X

Wyszukiwarki naszych partnerów

Wyszukaj w ofercie 200 tys. produktów TME
Kategoria: Kamery IP / Alarmy / Automatyka Bram
Montersi
Proszę, dodaj wyjątek elektroda.pl do Adblock.
Dzięki temu, że oglądasz reklamy, wspierasz portal i użytkowników.

Monitory LCD - teoria ogólna

Richi 21 Gru 2006 21:17 44738 0
  • #1 21 Gru 2006 21:17
    Richi
    Poziom 39  

    Trochę teorii na temat LCD.


    Co to jest D-Sub

    Najpopularniejsze, 15-pinowe złącze monitorowe. Występuje w większości kart graficznych i monitorów.
    Sygnał przesyłany za pośrednictwem tego złącza ma postać analogową. Z takiego sygnału korzystają
    tradycyjne monitory CRT.



    Co to jest DVI


    DVI (Digital Video Interface) jest cyfrowym interfejsem pomiędzy monitorem a kartą graficzną.
    Tradycyjne wejścia analogowe D-Sub są systematycznie wypierane przez złącza DVI-I oraz DVI-D.
    Mają one tę zaletę, iż nie ma tu potrzeby przekształcania cyfrowego sygnału z karty graficznej
    na analogowy sygnał zrozumiały dla monitora. Nie ma więc strat konwersji, a użytkownik nie musi
    dokonywać dodatkowych ustawień. W panelach z segmentu high-end stosuje się różne możliwości
    połączeń z kartą graficzną - poprzez zwykłe złącze D-Sub lub poprzez interfejsy DVI-D i/lub DVI-I.
    Odpowiednie kable dostarczane są naturalnie wraz z monitorem. Pośród interfejsów DVI rozróżnia się
    warianty DVI-D oraz DVI-I. DVI-I (I = integrated VGA) To złącze pozwala na przesyłanie zarówno cyfrowych,
    jak i analogowych sygnałów. Innymi słowy, do złącza DVI-I można podłączyć zarówno kartę graficzną z
    wyjściem D-Sub, jak i taką ze złączem DVI-D. DVI-D (D = digital) To wejście współpracuje tylko z
    sygnałami cyfrowymi i jest przeznaczone do podłączania kart graficznych z wyjściem DVI-D
    DVI-A jest wyjściem analogowym i jako takie rzadko spotykane.

    Monitory LCD - teoria ogólna

    Obłożenie pinów wyjścia DVI:

    Monitory LCD - teoria ogólna


    Czy DVI jest lepsze od D-Sub


    Glównym zalozeniem interfejsu DVI jest uproszczenie sposobu przesylania sygnalu wizyjnego.
    Idea ma oczywiste plusy w porównaniu do dotychczasowej techniki gdyz umozliwia przeslanie
    sygnalu praktycznie bez zakłóceń.

    W przypadku kart z interfejsem analogowym kluczonym parametrem decydujacym o jakosci/ostrosci
    obrazu jest jego dokladne wymodelowanie/wyfiltrowanie. Skutkiem tego, im wyzsze rozdzielczosci
    tym trudniejsze jest skonstruowanie idealnego sygnalu. Wynika to z coraz większej szerokości
    pasma i coraz wiekszych częstotliwości. Zbocza sygnałów są coraz bardziej strome.

    Przy malych rozdzielczosciach, do 800x600 wszystkie karty sa w tym "dobre". W miare wzrostu
    rozdzielczosci maleje grupa kart graficznych oferujacych dobry obraz a rosnie grupa nieostrych i
    znieksztalconych (np falujacych). W przypadku monitorów LCD, 17-tka oferuje juz
    rozdzielczosci 1280x1024 punkty. Jest to juz pewne wyzwanie dla karty. Aby otrzymac
    ostry obraz nalezy odlozyc na bok wiekszosc niefirmowych. W zalewie tajwanskiego zlomu,
    kupno "ostrej" karty nie jest rzecza oczywista. W miare dalszego postepu techniki LCD i
    zwiekszenia rozdzielczosci do 1600x1200 punktów i wiecej, DVI jest pewna "ucieczką" od
    problemu jakosci toru sygnałowego. Stad ogromny nacisk na promocje DVI. W przypadku kart
    dobrej klasy nie ma znaczenia czy monitor jest laczony przez interfejs analogowy czy cyfrowy.

    Reasumujac: DVI nie jest elementem decydujacym o jakosci obrazu. Popularna opinia ze DVI
    daje polepszenie jakosci obrazu uzmyslawia jedynie, jak wiele jest na rynku kiepskich kart graficznych.


    Rozdzielczosc LCD


    W odróżnieniu od monitorów CRT, panele LCD mają ściśle ustalony format pikseli wyświetlanych na ekranie.

    Aby rozszerzyć obraz na pełny ekran, w panelach LCD musi zostać wykonana interpolacja. W przypadku,
    gdy interpolowana rozdzielczość nie jest wielokrotnością rozdzielczości naturalnej, niektóre linie
    stają się cieńsze niż pozostałe.

    Dotyczy paneli 15-calowych: ustalony format pikseli dla paneli 15-calowych oznacza, że rozdzielczość
    natywna tych monitorów wynosi 1024 x 768. Rozdzielczość niższa, niż liczba pikseli wyświetlacza LCD
    powoduje, że tekst staje się rozmazany a linie wydają się być pogrubione. Aby naprawić ten problem,
    należy zmienić rozdzielczość na zalecane ustawienie 1024 x 768.

    Dotyczy paneli 17-19 calowych: ustalony format pikseli dla paneli 17- i 19-calowych oznacza, że
    rozdzielczość natywna tych monitorów wynosi 1280 x 1024. Rozdzielczość niższa, niż liczba pikseli
    wyświetlacza LCD powoduje, że tekst staje się rozmazany a linie wydają się być pogrubione.
    Aby naprawić ten problem, należy zmienić rozdzielczość na zalecane ustawienie 1280 x 1024.



    Jaka karta graficzna do LCD


    Przede wszystkim karta musi dawać idealnie ostry pobraz. Podstawową cechą i zaletą LCD jest wyswietlanie
    obrazu z idealną ostrością. Punkt czarny na białym tle jest bez żadnych cieni ani rozmycia
    charakterystycznego w kineskopach. Dlatego aby taki obraz na monitorze rzeczywiscie zobaczyć,
    karta graficzna musi go dostarczyć. Jakiekolwiek niedoskonałosci zaostana przez monitor bezlitośnie obnazone.

    Nie ma znaczenia typ układu. Spotykam się z pytaniami: "Mam GForce 4MX, czy bedzie dobra?"
    Ważne jest kto i jak wyprodukował kartę, a nie jaki ma model procesora graficznego.
    On odpowiada tylko za szybkość i funkcje graficzne np 3D ale nie ma nic wspólnego z jakoscią
    sygnału wizyjnego.

    Należy przyjąć że większosć uznanych producentów kart oferuje karty dobrej jakości. W przypadku
    nieznanych lub dalekowschodnich jest to loteria. Część jest "ostra" a część nie.


    Jaką ustawić częstotliwość odświeżania? Dlaczego jest zalecane tylko 60Hz?



    W monitorach kineskopowych i ciekłokrystalicznych, parametr częstotliwosć odświeżania,
    a bardziej fachowo częstotliwość odchylania pionowego ma zupełnie odmienne znaczenie.

    Obraz na kineskopie jest rysowany przez wiązkę elektronów omiatającą ekran tyle razy na sekundę,
    ile wynosi częstotliwość odświeżania. Czyli obraz na ekranie jest tworzony (odświeżany)
    tyle razy na sekundę ile wynosi ten parametr. Przy pewnych wartościach granicznych, ludzki
    wzrok zauważa to jako mruganie ekranu lub nie. Polska Norma okresla tą wartość na poziomie 72Hz,
    ale z reguły stosuje się 75Hz, 85Hz, 100Hz a czasem nawet więcej. Poniżej 72Hz wyraźnie wyczuwa
    sie migotanie ekranu prowadzące do szybszego meczenia się wzroku.

    Obraz na monitorze LCD również jest tworzony tyle razy na sekundę ile wynosi częstotliwosć odświeżania,
    ale struktura ciekłokrystaliczna nie "gaśnie" w odróżnieniu od luminoforu kineskopu.
    Świecenie punktów ekranu LCD jest ustawiane na stałe i choćby odświeżanie odbywało się nawet z
    częstotliwoscią 30Hz mruganie ekranu nie jest widoczne. W praktyce monitor LCD wyświetla obraz w
    sposób ciągły, więc nie jest sensowne zwiekszanie częstotliwosci odświeżania, gdyż prowadzi to
    tylko o zwiększonego obciążenia układów monitora i większego poboru energii.

    Tryby graficzne z wykorzystaniem większych częstotliwosci są akceptowane przez monitory LCD po to,
    aby zapewnić zgodność z popularnymi trybami graficznymi wiekszosci sterowników kart graficznych.
    Gdyby na przykład, po zainstalowaniu sterownik karty ruszył z domyslna częstotliwością 75Hz, monitor
    nie synchronizujący się z takim sygnałem, wyświetliłby czarny ekran z komunikatem o przekroczeniu
    dopuszczalnych wartości. A to byłoby nieeleganckie.

    W odróżnieniu do monitorów kineskopowych zmiany częstotliwości odświeżania na monitorach LCD może
    mieć wpływ na jakosć obrazu, a szczególnie smużenie. Struktura ciekłokrystaliczna reaguje wolniej
    niż jest odświeżany obraz. Może zatem nastepować wytrącanie ciekłych kryształów w czasie trwania
    przejscia w inny stan koloru, przez "wchodzącą" w tym czasie nastepną klatkę. Z teorii budowy i
    działania LCD wynika, że bedzie to miało miejsce tym cześciej, im wieksza będzie częstotliwość odświeżania.



    Jaki monitor do gier ??



    Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na szybkość reakcji wyświetlacza, ale wbrew pozorom nie tylko
    pod kątem wartości bezwzględnej liczby podanej w danych technicznych monitora.

    Parametr ten jest w różny sposób mierzony przez różnych producentów. Praktycznie nigdy nie podaje
    się czasu od wartości granicznych czyli od całkowitego zgaszenia do zapalenia i odwrotnie. Stosuje
    się na przykład pomiar przy przyjętych wartościech granicznych stanowiacych 10% jasnosci od punktów
    całkowitego zgaszenia i zapalenia. Jest to metoda sensowna, gdyż wynik uwypukla rzeczywiste wrazenia
    odbierane przez ludzki wzrok, które i tak nie zobaczy niuansów odcieni przy wartosciach granicznych.

    Poza tym w specyfikacjach podaje się tylko przejscie czarny-biały-czarny i to nie bez powodu.
    To jest najszybsze przejście dla struktury ciekłokrystalicznej, gdyż w tym wypadku reaguje ona
    na maksymalne wymuszenie napięciem sterującym. Ciekłe kryształy reagują z różną prędkością na
    różne wymuszenia. Jeśli przejście w pozycje skrajne zajmie x czasu a przejście do wartości mniejszej
    niż skrajna może być nawet kilkukrotnie dłuższe, zamiast jak się miałoby zdawać proporcjonalnie krótsze.
    Im wymuszenie mniejsze tym cząsteczki ciekłych kryształów reagują bardziej niemrawo.

    Powyższe cechy są polem manewru, idealnym poligonem specjalistów od marketingu. Efekt smużenia jest
    zależny od uśrednionych czasów przejść różnych kolorów. Podanie czasu dla przejścia czarny-biały-czarny
    jest prawidłową oceną tylko jeśliby monitor miał wyświetlać tylko te dwa kolory. A przecież tak nie jest.
    Zafałszowenie informacji w przypadku tego parametru jest na najwyższym poziomie, ponieważ zdolności
    marketingowców w bezpośredni sposób przekładają się na wyniki sprzedaży. Nie jest istotne jakie
    wyświeltacz ma wyniki smużenia, ważne jakim minimalnym czasem może się wylegitymować.
    Nie ważne nawet czy naciąganym.

    Jak zatem ocenić rzeczywistą szybkość reakcji wyświetlacza? Najskuteczniejsza metoda to:
    organoleptycznie. Należy uruchomić dobrze znaną grę lub film i bacznie obserwować.
    Jeśli za obiektami bedą się ciągnać cienie oznacza to "wolny" wyświetlacz. Jeśli cieni nie bedzie
    lub bedą nie przeszkadzające w odbiorze, mamy do czynienia z "szybkim". Wrażenia są całkowicie subiektywne,
    ale o to właśnie chodzi. To Państwo, a nie sprzedawca, będziecie przez najbliższe lata pracowali
    przy wybranym monitorze.

    A co w sytuacji gdy nie ma możliwości sprawdzenia naocznie? Wówczas pozostaje się zdać na paramerty
    zadeklarowane na ulotce informacyjnej. Na ile bedą wierne rzeczywistym walorom sprzętu, to zalezy od
    rzetelności producenta.

    ============================================================
    ============================================================

    Teoria LCD



    Nowoczesne wyświetlacze TFT to wynik kosztownych badań, w wyniku których naukowcy opracowali bardzo
    zaawansowane rozwiązania. Aby zrozumieć i porównać wady oraz zalety obecnych technologii, należy
    zapoznać się z historią rozwoju paneli LCD i prześledzić drogę od pierwszych urządzeń do współczesnych
    wyświetlaczy. Pomysłów na opracowanie kolorowych wyświetlaczy ciekłokrystalicznych było kilka,
    jednak niewiele z nich przetrwało do dziś. Punktem wyjścia dla monitorów do notebooków były
    ekrany STN-LCD (Super Twisted Nematic), których podstawowe założenia są obecnie wciąż aktualne.
    Źródłem światła w tych monitorach jest system podświetlenia, zawierający żarówki fluorescencyjne.
    Z reguły są one montowane z tyłu monitora, jednak czasem są umieszczane po bokach lub wokół całego
    wyświetlacza. Żarówki zapewniają jednorodne światło na całej powierzchni ekranu i nie powodują refleksów.
    Front podświetlenia stanowi filtr polaryzacyjny, który przepuszcza tylko poziomo ułożone (spolaryzowane)
    promienie świetlne. Jako polaryzację rozumiemy tutaj wyznaczenie ustawienia płaszczyzny drgań
    cząsteczek fali elektromagnetycznej. Komórki TN – świetna idea Przednią cześć filtra polaryzacyjnego
    stanowią komórki ciekłych kryształów TN (Twisted Nematic). W monitorach LCD znajduje się także drugi
    filtr polaryzacyjny, tym razem jednak zorientowany pionowo. Brak kryształów skutkowałyby całkowitym
    wygaszeniem obrazu, gdyż dwa przeciwnie zorientowane filtry polaryzacyjne pochłaniałby całkowicie światło.
    Jednak dzięki zastosowaniu komórek TN – kryształów zanurzonych w płynie, które mają możliwość
    obracania się o 90 stopni wewnątrz nienaładowanych komórek – można zmieniać kierunek polaryzacji światła.
    W dużym uproszczeniu, wraz ze „skręcaniem” kryształu, kierunek polaryzacji światła może się
    zmieniać o 90 stopni, dzięki czemu promienie świetlne mogą przejść przez drugi filtr polaryzacyjny.
    Jeżeli do komórki zostanie dołączone napięcie, wówczas kryształ traci możliwość rotacji i ustawia się tak,
    że światło nie zmienia kierunku polaryzacji. Tak więc, drugi filtr blokuje wychodzące promienie a
    piksel pozostaje ciemny. W ten sposób można skonstruować prosty obraz monochromatyczny.
    16,7 milionów kolorów: każdy piksel składa się z trzech sub-pikseli Każdy punkt obrazu – piksel -
    można podzielić na trzy sub-piksele. Każdy z nich posiada kolorowy filtr, czerwony, żółty lub niebieski.
    Wiąże się to jednak z trzykrotnym zwiększeniem nakładów na kontrolę takiego wyświetlacza,
    gdyż liczba pikseli znajdujących się na monitorze także rośnie trzykrotnie. Aby osiągnąć różne
    natężenie kolorów, poszczególne komórki ciekłych kryształów sterowane są różnymi wartościami napięcia,
    które wywołują obrót kryształu o kąt, odpowiadający wartości napięcia.
    Tak więc, dzięki zachowaniu indywidualnej kontroli każdego sub-piksela uzyskano możliwość
    odwzorowania ogromnej liczby - 256 odcieni na każdy sub-piksel x 3 sub-piksele = 16,7 mln -
    kolorów w każdym pikselu. Większy kontrast: obrót o 270 stopni zamiast o 90 Dokładne badanie pokazało,
    że w przypadku obracania kryształów o 270 stopni, nie zaś o 90, uzyskuje się większy kontrast obrazu.
    Tak więc opracowano nowe rozwiązanie pod nazwą Super Twisted Nematic (STN-LCD). Nowe komórki miały
    jednak wadę: posiadały tendencję do zniekształcania kolorów. Ale i z tym mankamentem dość szybko
    sobie poradzono. W przypadku zastosowania dwóch komórek STN ułożonych jedna za drugą -
    z zachowaniem przeciwstawnych kierunków polaryzacji - problem przekłamań kolorów znikał.
    Matryce te zostały nazwane Dual Super Twisted Nematic (DSTN). Jednak i to rozwiązanie nie było doskonałe.
    Okazało się, że tego typu matryce są zbyt wolne, co wywołuje na ekranie niekorzystny efekt smużenia.
    Jednak w najnowszych matrycach DSTN udało się w znacznym stopniu wyeliminować ten efekt. Szybsze,
    jaśniejsze, o większym kontraście: od komórek TN do wyświetlaczy TFT
    Wyświetlacze TFT (Thin Film Transistor) oferują wyższy kontrast, lepsze odwzorowanie kolorów a
    przede wszystkim są znacznie szybsze. Większa szybkość działania wyświetlacza umożliwia wyeliminowanie
    zakłóceń podczas prezentacji ruchomych obrazów np.: w trakcie przewijania bocznego paska,
    szybkich ruchów myszką czy oglądania filmów. W wyświetlaczach TFT zastosowano cieńszą warstwę
    nematyku (warstwa kryształów pomiędzy filtrami polaryzacyjnymi). Dzięki temu, że w panelach
    TFT kryształy są obracane tylko o 90 stopni oraz nie trzeba stosować drugiej warstwy kryształów
    w celu kompensacji przekłamań kolorów, wyświetlacze tego typu mają dużo większy kontrast.
    W średniej klasy wyświetlaczach TFT, kontrast jest większy niż 100:1.
    Inne zalety to bezbłędne działanie komórek kryształu i ich krótki czas reakcji. W poprzednich
    rozwiązaniach, napięcie sterujące było dostarczane do komórek przez zewnętrzne tranzystory,
    które były łączone z pikselami przewodem. Prowadziło to do powstawania błędów i przekłamań
    sterowania typu „cross talk”. Bardzo duże skupienie połączeń powodowało wzajemne interakcje
    między nimi, co wywoływało na ekranie efekt smużenia a także ograniczało przestrzeń kolorów.
    Problem ten był widoczny szczególnie przy dużych wartościach kontrastu. Stąd też w wyświetlaczach
    TFT tranzystory sterujące zostały umieszczone bezpośrednio na sub-pikselach – rozwiązanie to nosi
    nazwę cienkiej powłoki tranzystorów. W ten sposób udało się wyeliminować bardzo dużą ilość połączeń kablowych.
    Dzięki takiemu rozwiązaniu, wyświetlacze TFT są 10 razy szybsze w porównaniu do modeli DSTN.
    Ten drugi typ wyświetlaczy wymagał nawet ponad 200 ms do odświeżania obrazu, co sprawiało,
    że monitor nie nadążał z wyświetlaniem aktualnej pozycji myszki nawet w sytuacji,
    gdy użytkownik ruszał nią powoli. Natomiast urządzenia TFT potrzebują około 35 ms na odświeżenie obrazu.
    Dzięki temu na monitorach z tą matrycą można odtwarzać np. filmy. Najwyższą jakość zapewnia a
    bsolutnie idealny proces produkcji Technologia TFT wymaga, nawet przy rozdzielczości VGA, wyprodukowania
    blisko miliona tranzystorów. W rozdzielczości 1280 x 1024 pikseli liczba tranzystorów rośnie już do
    czterech milionów. Wskaźnik produkcji wyświetlaczy jest bardzo niski, co wynika z faktu, że już cztery
    błędnie wykonane tranzystory powodują widoczne obniżenie jakości obrazu. Tak więc wyświetlacze TFT są
    bardzo drogim typem monitorów LCD. Czynnikiem obniżającym wartość obu typów wyświetlaczy LCD (DSTN i TFT )
    jest fakt, że posiadają one ograniczony kąt widzenia obrazu. Wynika to z własności kryształów,
    które nie zawsze są ułożone idealnie równoległe względem siebie. Nierównoległe ustawienie powoduje
    rozproszenie światła, które przechodzi przez ciekły kryształ pod niewłaściwym kątem, co w momencie
    patrzenia na monitor z boku objawia się dobrze znaną degradacją kolorów i osłabieniem kontrastu.
    Twardy orzech do zgryzienia: ograniczony kąt widzenia Ratunkiem okazały się wyświetlacze Super-TFT.
    Matryce, które są także znane jako S-TFT, zostały oparte na technologii IPS (In Plane Switching)
    i zapewniają kąt widzenia szerszy niż 60 stopni w każdym kierunku. Zwiększenie kąta widzenia
    stało się możliwe dzięki idealnie równoległemu ułożeniu wydłużonych (w formie cienkich słupków) kryształów.
    W tej technologii, kryształy są ułożone pionowo pomiędzy dwoma filtrami polaryzacyjnymi.
    W stanie niezenergetyzowanym, dzięki własności polaryzacji, kryształy blokują światło podświetlenia i
    piksel pozostaje ciemny. Wraz ze wzrostem napięcia, kryształy obracają się aż do momentu, kiedy będą
    ustawione idealnie równolegle z filtrami polaryzacyjnymi, w wyniku czego całe świtało będzie mogło
    przechodzić na powierzchnię ekranu. IPS- lub S-TFT: kąt widzenia szerszy niż 60 stopni Dzięki jednolitemu
    ułożeniu kryształów wyeliminowano efekt rozpraszania światła, co zwiększyło kąt widzenia do maksymalnie
    możliwej wielkości. Wadą matryc S-TFT jest to, że pojawiają się zakłócenia pola elektrycznego związane
    z napięciem generowanym przez elektrody komórek kryształów. To zaś powoduje, że kryształy zmieniają swoje
    położenie i odchylają się od idealnie równoległego ułożenia, co wywołuje rozpraszanie światła.
    Efekt ten wyeliminowano dzięki zastosowaniu czarnej maski. Jednak zastosowanie tej maski oraz fakt,
    że elektrody kryształów leżą bezpośrednio na drodze światła wymusza konieczność stosowania silniejszego
    podświetlenia. Inną wadą wyświetlaczy S-TFT jest to, że są one wolniejsze niż urządzenia TFT.
    Związane jest to z dłuższym czasem tworzenia pola elektrycznego. Szybka matryca MVA (PVA):
    każdy sub-piksel jest jeszcze dzielony Najnowszym wynalazkiem jest matryca nazwana MVA
    (Multi-Domain Vertical Alignment), która zapewnia pełnię kontrastu, jasności i wierność
    odwzorowania kolorów przy dużym kącie widzenia obrazu, bez ograniczania czasu reakcji matrycy.
    Podobnie jak w wyświetlaczach S-TFT, matryce MVA posiadają kryształy ustawione pionowo względem
    filtrów polaryzacyjnych, które pozostają w stanie niezenergetyzowanym. Wraz ze wzrostem napięcia
    sterującego, kryształy ustawiają się równolegle do płaszczyzny filtrów i umożliwiają przenikanie światła.
    Różnica polega na tym, że w matrycach MVA wymagana jest mniejsza dawka energii na wytworzenie pola
    elektrycznego i ustawienie wszystkich kryształów w jednym kierunku. Oznacza to, że kryształy nie są
    ustawiane tylko równolegle względem siebie, lecz jednocześnie we wszystkich kierunkach. Działanie takie
    wywołuje jednak efekt rozpraszania światła, tak więc aby go zneutralizować, każda komórka dzielona jest
    na kilka mniejszych obszarów (domen). Obszary takie ułożone są pod katem względem siebie i względem
    powierzchni ekranu. Ciekłe kryształy, które znajdują się w różnych domenach, w momencie przyłożenia
    napięcia sterującego zawsze obracają się w przeciwnych kierunkach, co wynika z fizycznych własności
    kryształów. W rezultacie zanikają negatywne efekty widoczne przy patrzeniu na monitor pod dużym kątem,
    jakie są związane z rozpraszaniem światła. Kontrast i wierność kolorów pozostają niezmienione,
    brak jest także utraty jasności obrazu, co miało miejsce przy matrycach IPS. Wyświetlacze MVA są także
    dużo szybsze, dzięki uproszczeniu tworzenia pola elektrycznego. Jednak i te super-komórki posiadają
    dwie wady. Po pierwsze są one znacznie droższe niż wyświetlacze TFT i S-TFT. Po drugie - nie są w stanie
    zapewnić tak dużej głębi czerni jak inne matryce. Niezależnie od wszystkich ograniczeń, monitory LCD
    przeszły długą drogę rozwoju w dość krótkim czasie obecności na rynku. Nowoczesne modele mogą
    swobodnie konkurować z urządzeniami CRT, spełniając wyrafinowane oczekiwania użytkowników a co więcej
    oferując dobrą jasność, liniowość i dużą rozdzielczość obrazu.

Szybka odpowiedź lub zadaj pytanie
Dziękuję Ci. Ta wiadomość oczekuje na moderatora.
 Szukaj w ofercie
Wyszukaj w ofercie 200 tys. produktów TME