Jeśli elementy z biblioteki mają taki sam rozkład wyprowadzeń i takie same numery wyprowadzeń, ale na przykład inne obudowy lub producenta; to najlepiej jest to zrobić korzystając z aliasów:
Tworzysz nowy element tak samo jak normalny pojedynczy element. Dodajesz piny, ustawiasz je, nadajesz im parametry. Rysujesz postać graficzną symbolu. Teraz naciskasz "Edytuj właściwości symbolu" (ikona negatora z kołem zębatym) i tam wybierasz zakładkę "Alias". Za pomocą przycisku "Dodaj" dodajesz inne nazwy w bibliotece skojarzone z bieżącym elementem. Zamykasz to okno i zapisujesz zmiany.
Teraz zauważysz, że obok ikony "PDF" aktywna staje się lista aliasów. Każdemu wybranemu aliasowi możesz nadać dodatkowe właściwości dokumentacyjne w ich zakładkach "Opis" (w tym oknie dialogowym co ostatnio). Warto tam umieścić informacje przynajmniej jaka jest pełna nazwa elementu i jego obudowa. Inaczej możesz się zgubić w aliasach.
Finalnie zapisujesz całą bibliotekę na dysk. Teraz jak będziesz przeglądał zawartość biblioteki to zauważysz na liście element podstawowy jak i aliasy do niego jakie utworzyłeś. Gdy element na liście jest aliasem to w pasku informacyjnym dodatkowo wyświetla się nazwa elementu, do którego się on odnosi.
Można też podejść w inny sposób. Tworzysz element, definiujesz jego właściwości, piny, dokumentacje i zapisujesz. Teraz klikasz na polecenie "Stwórz nowy symbol na podstawie bieżącego" (ikona dwóch bramek).
Jest to dość prosta metoda, gdyż wszystkie informacje o symbolu się kopiują, oprócz samej jego nazwy w bibliotece. Wadą tego rozwiązania jest jednak to, że tworzy się nowy element w pliku i wszystkie dane zostają powtórzone, co powiększa rozmiar bibliotek. Jednak w przypadku, gdy masz kilka elementów, które różnią się szczegółami (na przykład układy w znacząco różnych obudowach) jest to najlepsza metoda, by nie rysować ponownie elementu tylko go nieco zmodyfikować.