Źródła błędu DC
W przypadku idealnego wzmacniacza operacyjnego wejście odwracające układu znajduje się na potencjale wirtualnej masy i cały prąd fotodiody płynie przez opornik znajdujący się w pętli sprzężenia zwrotnego, oznaczony Rf. Jeden koniec Rf znajduje się na potencjale wirtualnej masy, a drugi podłączony jest do fotodiody, dzięki czemu napięcie na oporniku i na wyjściu układu wyniesie Rf * Id. Aby to uproszczenie było prawdziwe konieczne jest aby prąd polaryzacji wejścia układu i offset wejściowy były niewielkie. Dodatkowo fakt że napięcie offsetu wejścia układu jest małe spowoduje minimalizację prądu ciemnego układu. Dobrym wyborem do takich zastosowań jest układ AD8615 firmy Analog Devices. Wzmacniacz ten charakteryzuje się prądem wejścia nie większym niż 1 pA i offsetem na poziomie 100 μV przy pracy w temperaturze pokojowej. W tym przykłądzie wybieramy Rf = 1 MΩ w celu zapewnienia sobie żądanego napięcia wyjściowego podczas pracy z maksymalnym natężeniem światła oświetlającego diodę.
Niestety - opracowanie wzmacniacza do fotodiody nie jest tak proste jak w przykładzie powyżej i nie ogranicza się do dobrania wzmacniacza operacyjnego i opornika sprzężenia zwrotnego. Jeśli podłączymy układ tak jak opisano powyżej pojemność pasożytnicza znajdująca się w fotodiodzie spowoduje powstanie oscylacji w układzie. W poniższych tabelach zebrano wartości pojemności i oporu wewnętrznego przykładowej fotodiody oraz kluczowe parametry układu AD8615, który wykorzystamy w projektowanym układzie z uwagi na jego doskonałe parametry, m.in. niski prąd polaryzacji wejścia, napięcie offsetu a także niewielką wartość szumu i pojemności wewnętrznej.
Na kolejnym obrazku pokazano schemat z zaznaczonymi wszystkimi elementami, w tym pojemnościami i oporami pasożytniczymi obu układów. Pokazano także zależności pracy układu od częstotliwości.
Źródła:
http://www.analog.com/library/analogdialogue/archives/47-05/pgtia.html
W przypadku idealnego wzmacniacza operacyjnego wejście odwracające układu znajduje się na potencjale wirtualnej masy i cały prąd fotodiody płynie przez opornik znajdujący się w pętli sprzężenia zwrotnego, oznaczony Rf. Jeden koniec Rf znajduje się na potencjale wirtualnej masy, a drugi podłączony jest do fotodiody, dzięki czemu napięcie na oporniku i na wyjściu układu wyniesie Rf * Id. Aby to uproszczenie było prawdziwe konieczne jest aby prąd polaryzacji wejścia układu i offset wejściowy były niewielkie. Dodatkowo fakt że napięcie offsetu wejścia układu jest małe spowoduje minimalizację prądu ciemnego układu. Dobrym wyborem do takich zastosowań jest układ AD8615 firmy Analog Devices. Wzmacniacz ten charakteryzuje się prądem wejścia nie większym niż 1 pA i offsetem na poziomie 100 μV przy pracy w temperaturze pokojowej. W tym przykłądzie wybieramy Rf = 1 MΩ w celu zapewnienia sobie żądanego napięcia wyjściowego podczas pracy z maksymalnym natężeniem światła oświetlającego diodę.
Niestety - opracowanie wzmacniacza do fotodiody nie jest tak proste jak w przykładzie powyżej i nie ogranicza się do dobrania wzmacniacza operacyjnego i opornika sprzężenia zwrotnego. Jeśli podłączymy układ tak jak opisano powyżej pojemność pasożytnicza znajdująca się w fotodiodzie spowoduje powstanie oscylacji w układzie. W poniższych tabelach zebrano wartości pojemności i oporu wewnętrznego przykładowej fotodiody oraz kluczowe parametry układu AD8615, który wykorzystamy w projektowanym układzie z uwagi na jego doskonałe parametry, m.in. niski prąd polaryzacji wejścia, napięcie offsetu a także niewielką wartość szumu i pojemności wewnętrznej.
Na kolejnym obrazku pokazano schemat z zaznaczonymi wszystkimi elementami, w tym pojemnościami i oporami pasożytniczymi obu układów. Pokazano także zależności pracy układu od częstotliwości.
Źródła:
http://www.analog.com/library/analogdialogue/archives/47-05/pgtia.html
Fajne? Ranking DIY
