Orientuje się ktoś (lub jest w posiadaniu zdjęć ) jak wyglądały gniazdka i włączniki w Polsce na przestrzeni dekad, poczynając od 1930roku? najlepsze byłoby rozróżnienie co około 10 lat
Czy wolisz polską wersję strony elektroda?
Nie, dziękuję Przekieruj mnie tam2ab92 napisał:Widzę, że już przed wojną stosowano gniazdka i wtyczki z uziemieniem. Ciekaw jestem jaki był środek ochrony. Czyżby stosowano już wtedy zerowanie? Sprzęty powojenne, które widziałem miały kable dwużyłowe i osoby kabelek z klamrą do rury wodnej (stare radia lampowe).
Obiło mi się kiedyś o uszy stosowanie napięcia międzyfazowego 220V przed wojną i tuż po niej. Niestety nawet najstarsi elektrycy z którymi gadałem tego nie pamiętają.
Jogesh napisał:Wypowiem się o typie D i M bo takie mamy w Indiach. Totalny szajs. Po pierwsze paluchy można wsadzić bardzo łatwo. Ciężko się wyciąga i wtyka po bolec uziemiający jest bardzo gruby. Rozmiar wielki. Jeszcze występują u nas wtyczki 2 bolcowe, ale nigdzie nie mogę znaleźć jaki to standard. Rozstaw mają taki sam albo bardzo zbliżony do polskich, ale bolce grubsze.
Łukasz-O napisał:No to zaczynamy [/color]
Łączniki
Łukasz-O napisał:
elpapiotr napisał:I ja coś dorzucę :
jdubowski napisał:Dysponujesz skanem tej książeczki? Jeśli tak to czy mógłbyś się nim podzielić?
Łukasz-O napisał:Nie ma problemu: Drobny sprzęt instalacyjny 1937r.
Link będzie działać przez 7 dni.
wasyl32 napisał:
krzysiek7 napisał:
2ab92 napisał:Obiło mi się kiedyś o uszy stosowanie napięcia międzyfazowego 220V przed wojną i tuż po niej. Niestety nawet najstarsi elektrycy z którymi gadałem tego nie pamiętają.
Cytat:Na terenach polskich zajętych przez zaborców energia elektryczna pojawiła się w ostatnim 25-leciu XIX w. Pierwsze instalacje wdrażane były w przemyśle, a pionierami zastosowań elektryczności były kopalnie i huty. W 1875 r. uruchomiono pierwszą prądnicę w kopalni „Czeladź” (Zagłębie Dąbrowskie, zabór rosyjski). Trzy lata później w zaborze pruskim prądnica o mocy 1,3 kW zasiliła lampy łukowe na stacji kolejowej w Chorzowie. W roku 1879 założono elektrownię w warszawskiej fabryce Handtkego. Zastosowania te ograniczały się do wytwarzania energii na użytek własny danej firmy lub instytucji. Przełom nastąpił dopiero z chwilą zastosowania prądu zmiennego, trójfazowego, który umożliwiał przesył na odległość, z czasem znaczną. W Królestwie Polskim pierwsza udana próba przesyłu energii elektrycznej odbyła się dopiero w Warszawie 1896 r. na odległość 1200 m. W elektrowniach małych i średnich miast, głównie tzw. „oświetleniowych”, wytwarzano prąd stały, ze względu na możliwość magazynowania go w bateriach akumulatorowych. Prąd natomiast trójfazowy, zmienny używany był w miastach o rozleglejszej sieci, przy położeniu elektrowni z dala od miasta, czy przy znacznym zapotrzebowaniu na energię siłową dla silników maszyn i urządzeń przemysłowych. Na terenach zaboru pruskiego i austriackiego (Galicja) pierwsze elektrownie miejskie powstawały w 1893 r. (Wrocław, Bielsko, Lwów) i w 1894 r. (Kraków, Nowy Targ).
Pierwszymi miastami w Królestwie Polskim, które uruchomiły elektrownie, były Radom (1901 r.), Warszawa (1903 r.) oraz Łódź (1907 r.).