Opis dotyczy odtworzenia ścieżek płytki drukowanej w edytorze płytek drukowanych PCB Layout z programu DipTrace 3.3. Pojawiła się nowa w pełni funkcjonalna wersja DipTrace 4. U siebie mam jeszcze "betę" DipTrace 4 i próba odtworzenia płytki w opisany tu sposób była dużo mniej wygodna z uwagi na pewne zmiany w nowszej wersji DipTrace. Póki co DipTrace jest dostępny na oficjalnej stronie jako "starszy" program. Trzeba też pamiętać o ograniczeniu do 300 pinów w darmowej wersji.
A więc zaczynamy i tworzymy nową warstwę klikając na ikonce Dodaj warstwę…
W oknie jakie się otworzyło utworzyłem nową niesygnałową warstwę o nazwie Graficzna i umieściłem ją na warstwie Dolnej
Ustawiamy rozmiar siatki na 0,635 mm (nie przesadnie mały) ułatwi to skalowanie rysunku płytki. Włączamy klawiszem F1 układ współrzędnych (niebieskie linie), a następnie klikamy na ikonie Dodaj obrazek i klikamy na pustym miejscu planszy projektowej. Przeciągając z wciśniętym LPM (lewy przycisk myszki) kursorem rozpocznie się „rysowanie” prostokąta – białe linie. Po zwolnieniu LPM otworzy się standardowe okno dodawania plików systemu Windows w którym wybieramy obrazek płytki. Musi być on sfotografowany lub zeskanowany w miarę prostopadle, a nie niezniekształcony z ukosa. Po wczytaniu płytki wygląda ona u mnie jak poniżej. Po kliknięciu na obrazek pojawią się na jego narożnikach i krawędziach pomarańczowe kwadraciki. Przeciągając myszką za te kwadraciki mamy możliwość skalowania płytki. Jak ją wyskalować?
- ustawianie skali i dodawanie obrazka
- wstawianie obrazka
W tym przypadku jest to dość proste. Mamy na płytce układy scalone w obudowie DIP więc z bibliotekach szukamy układu scalonego w takiej obudowie i umieszczamy na płytce na warstwie górnej w miejscu gdzie ten układ jest na rysunku płytki. Następie tak skalujemy płytkę ciągnąc za kwadraciki na jej bokach i narożnikach, aby pola lutownicze obudowy DIP14 pokrywały się z polami lutowniczymi na rysunku płytki. Idealnie być może nie uda się ustawić, ale w miarę możliwości trzeba zachować precyzję. Lewy dolny narożnik płytki powinien być w punkcie 0,0 układu współrzędnych. Wygląda to jak na obrazku poniżej.
Następnie w bibliotekach PCB Layout wyszukujemy odpowiednie footprinty i korzystając z rysunku płytki jako podkładki rozmieszczamy elementy. Zamiast przełącznika Isostat dla uproszczenia wstawiłem pola lutownicze, które wstawiłem również w miejscu pól lutowniczych płytki (na przewody). Rozmiar pól lutowniczych ustawiamy w zakładce właściwości w prawym pasku narzędzi. Oczywiście wcześniej trzeba wybrać wstawianie pól lutowniczych aby uaktywnić tą zakładkę. Kolejne pola lutownicze, aby ich nie skalować możemy wstawiać metodą kopiuj – wklej z menu kontekstowego myszki. Skrót Ctrl+C i Ctrl+V nie działa.
Po rozmieszczeniu i uporządkowaniu opisów płytka wygląda u mnie jak poniżej. Dodałem też krawędzie płytki. Na płytce obok układów U1 i U2 są dwie zworki. Możemy wstawić pola lutownicze lub podczas trasowania ścieżek wciskać klawisz „J” i zamiast ścieżek będą wstawiane zworki z drutu. Można przystąpić do trasowania ścieżek.
Z menu Połączenia -> Konfiguracja połączeń… warto sobie ustawić domyślny rozmiar ścieżki lub nawet klasy połączeń ścieżek, aby potem nie trzeba było ręcznie korygować ich grubości.
Gdy klikniemy na ikonce ręcznego trasowania ścieżek po prawej stronie PCB Layout pojawi się pasek trasowania, gdzie mamy możliwość wyboru ustawionych klas połączeń – grubości ścieżek, jak również innych ustawień trasowania. Klikając na odpowiednich polach lutowniczych łączymy je ze sobą trasując ścieżki na warstwie dolnej (w tym przypadku).
Efekt ręcznego trasowania ścieżek widoczny jest poniżej.
Mamy nawet widok 3D takiej płytki. Widać nawet dwie zworki z drutu. Możemy wygenerować również pliki produkcyjne (Gerber, Excellon) i zlecić wykonanie płytki w zakładzie wykonującym płytki drukowane.
Teraz płytka z obrazka z użyciem autoroutera.
Klikamy na ikonie Umieść połączenia wspomagające i klikamy na polach lutowniczych elementów, które mają być ze sobą połączone. Wygląda to jak na obrazku poniżej. Teraz wystarczy skonfigurować i uruchomić autorouter. Nie wiem czy autorouter z DipTrace jest słaby, ale ShapeRouter nawet nie drgnął z płytką. Natomiast GridRouter nie potrafił wytrasować ścieżek jednej warstwie, a na dwóch warstwach trasowanie wyszło mu nieciekawie.
- ikona wstawiania połączeń wspomagających
- płytka po zdefiniowaniu połączeń wspomagających
Efekty pracy autorouterów. Może mogły by być lepsze, ale nie zmieniałem ustawień, To tylko przykład, że można odtworzyć autorouterem płytkę z rysunku.
Na koniec widok płytki po usunięciu obrazka na podstawie którego były odtwarzane ścieżki.

A więc zaczynamy i tworzymy nową warstwę klikając na ikonce Dodaj warstwę…
W oknie jakie się otworzyło utworzyłem nową niesygnałową warstwę o nazwie Graficzna i umieściłem ją na warstwie Dolnej
Ustawiamy rozmiar siatki na 0,635 mm (nie przesadnie mały) ułatwi to skalowanie rysunku płytki. Włączamy klawiszem F1 układ współrzędnych (niebieskie linie), a następnie klikamy na ikonie Dodaj obrazek i klikamy na pustym miejscu planszy projektowej. Przeciągając z wciśniętym LPM (lewy przycisk myszki) kursorem rozpocznie się „rysowanie” prostokąta – białe linie. Po zwolnieniu LPM otworzy się standardowe okno dodawania plików systemu Windows w którym wybieramy obrazek płytki. Musi być on sfotografowany lub zeskanowany w miarę prostopadle, a nie niezniekształcony z ukosa. Po wczytaniu płytki wygląda ona u mnie jak poniżej. Po kliknięciu na obrazek pojawią się na jego narożnikach i krawędziach pomarańczowe kwadraciki. Przeciągając myszką za te kwadraciki mamy możliwość skalowania płytki. Jak ją wyskalować?
W tym przypadku jest to dość proste. Mamy na płytce układy scalone w obudowie DIP więc z bibliotekach szukamy układu scalonego w takiej obudowie i umieszczamy na płytce na warstwie górnej w miejscu gdzie ten układ jest na rysunku płytki. Następie tak skalujemy płytkę ciągnąc za kwadraciki na jej bokach i narożnikach, aby pola lutownicze obudowy DIP14 pokrywały się z polami lutowniczymi na rysunku płytki. Idealnie być może nie uda się ustawić, ale w miarę możliwości trzeba zachować precyzję. Lewy dolny narożnik płytki powinien być w punkcie 0,0 układu współrzędnych. Wygląda to jak na obrazku poniżej.
Następnie w bibliotekach PCB Layout wyszukujemy odpowiednie footprinty i korzystając z rysunku płytki jako podkładki rozmieszczamy elementy. Zamiast przełącznika Isostat dla uproszczenia wstawiłem pola lutownicze, które wstawiłem również w miejscu pól lutowniczych płytki (na przewody). Rozmiar pól lutowniczych ustawiamy w zakładce właściwości w prawym pasku narzędzi. Oczywiście wcześniej trzeba wybrać wstawianie pól lutowniczych aby uaktywnić tą zakładkę. Kolejne pola lutownicze, aby ich nie skalować możemy wstawiać metodą kopiuj – wklej z menu kontekstowego myszki. Skrót Ctrl+C i Ctrl+V nie działa.
Po rozmieszczeniu i uporządkowaniu opisów płytka wygląda u mnie jak poniżej. Dodałem też krawędzie płytki. Na płytce obok układów U1 i U2 są dwie zworki. Możemy wstawić pola lutownicze lub podczas trasowania ścieżek wciskać klawisz „J” i zamiast ścieżek będą wstawiane zworki z drutu. Można przystąpić do trasowania ścieżek.
Z menu Połączenia -> Konfiguracja połączeń… warto sobie ustawić domyślny rozmiar ścieżki lub nawet klasy połączeń ścieżek, aby potem nie trzeba było ręcznie korygować ich grubości.
Gdy klikniemy na ikonce ręcznego trasowania ścieżek po prawej stronie PCB Layout pojawi się pasek trasowania, gdzie mamy możliwość wyboru ustawionych klas połączeń – grubości ścieżek, jak również innych ustawień trasowania. Klikając na odpowiednich polach lutowniczych łączymy je ze sobą trasując ścieżki na warstwie dolnej (w tym przypadku).
Efekt ręcznego trasowania ścieżek widoczny jest poniżej.
Mamy nawet widok 3D takiej płytki. Widać nawet dwie zworki z drutu. Możemy wygenerować również pliki produkcyjne (Gerber, Excellon) i zlecić wykonanie płytki w zakładzie wykonującym płytki drukowane.
Teraz płytka z obrazka z użyciem autoroutera.
Klikamy na ikonie Umieść połączenia wspomagające i klikamy na polach lutowniczych elementów, które mają być ze sobą połączone. Wygląda to jak na obrazku poniżej. Teraz wystarczy skonfigurować i uruchomić autorouter. Nie wiem czy autorouter z DipTrace jest słaby, ale ShapeRouter nawet nie drgnął z płytką. Natomiast GridRouter nie potrafił wytrasować ścieżek jednej warstwie, a na dwóch warstwach trasowanie wyszło mu nieciekawie.
Efekty pracy autorouterów. Może mogły by być lepsze, ale nie zmieniałem ustawień, To tylko przykład, że można odtworzyć autorouterem płytkę z rysunku.
Na koniec widok płytki po usunięciu obrazka na podstawie którego były odtwarzane ścieżki.
