W 1974 roku pionier oprogramowania komputerowego — Gary Kildall — zademonstrował w Pacific Grove w Kalifornii pierwszy system operacyjny dla komputerów osobistych, który odniósł sukces komercyjny, CP/M. W tym artykule opowiemy historię tego, jak jego firma Digital Research Inc. przekształciła CP/M w standard branżowy, a później przegrała z wersją systemu operacyjnego Microsoftu, która była kopią wyglądu i stylu oprogramowania DRI.
Moment przed wielkimi odkryciami: krótka historia życia Gary'ego
Gary Arlen Kildall urodził się w 1942 roku w Seattle w stanie Waszyngton. Jego zdolności wynalazcze były widoczne w naprawie samochodów i rozrywce, ale nie w nauce. Został przyjęty na Uniwersytet Waszyngtoński ze względu na doświadczenie w nauczaniu w rodzinnej szkole morskiej Kildall, a nie z uwagi na oceny.
Gary poszedł do college'u i w 1963 roku poślubił swoją ukochaną ze szkoły średniej, Dorothy McEwen. Był jednym z dwudziestu studentów przyjętych na pierwsze studia magisterskie z informatyki. Tutaj jego talent matematyczny został wykorzystany w fascynującym go przedmiocie: nocnych sesjach programowania na nowym komputerze Burroughsa. Aby uniknąć niepewności związanej z poborem w szczytowym okresie wojny w Wietnamie, po uzyskaniu stopnia doktora wstąpił do Szkoły Oficerskiej Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i został powołany na stanowisko instruktora informatyki w Szkole Podyplomowej Marynarki Wojennej (NPS) w Monterey, Kalifornia.
Po zakończeniu kadencji w 1972 r. Gary kontynuował pracę w NPS jako adiunkt. Był podekscytowany pierwszym chipem mikroprocesorowym firmy Intel Corporation, więc przeprowadził symulację jego działania na szkolnym komputerze mainframe IBM. Dzięki tej pracy został zatrudniony w firmie jako konsultant ds. rozwoju PL/M, języka programowania wysokiego poziomu, który odegrał znaczącą rolę w przekształceniu Intela w dominującego dostawcę chipów do komputerów osobistych.
Pierwszy duży sukces: stworzenie podłoża pod system operacyjny
Aby zaprojektować narzędzia programowe dla procesora Intel drugiej generacji, musiał podłączyć nowy 8-calowy napęd dyskietek Memorex. W ciągu kilku tygodni zakodował niezbędne oprogramowanie interfejsu, nazywając je CP/M (Program sterujący dla mikrokomputerów), ale wysiłki Gary'ego mające na celu stworzenie sprzętu elektronicznego potrzebnego do przesyłania danych zakończyły się niepowodzeniem. Projekt pozostawał w zapomnieniu przez około rok. Sfrustrowany Kildall skontaktował się ze swoim przyjacielem ze studiów, inżynierem elektronikiem Johnem Torode, który stworzył: „wspaniałe szczurze gniazdo ze splotów, płytek i kabli”, aby rozwiązać problem.
Później, jesienią 1974 roku, Gary i John w swoim przydomowym warsztacie załadowali program CP/M z taśmy papierowej na dyskietkę i „uruchomili” CP/M, po czym pojawiła się linia: *.
„To był prawdopodobnie jeden z kilku niesamowitych dni w moim życiu. Przebijała to jedynie chwila, w której odwiedziłem Niagarę. Teraz mieliśmy dostęp do mocy całego komputera mainframe IBM S/370” — powiedział Gary. Obaj zdali sobie sprawę, że to będzie: „coś poważnego” i „zakończyli wieczór, rozwiązując prostszy problem polegający na opróżnieniu dzbanka niezbyt dobrego czerwonego wina, spekulując na temat przyszłości nowego oprogramowania”.
Dzięki pomyślnemu uruchomieniu PC z dyskietki położyli podwaliny pod system operacyjny, który wraz z mikroprocesorem i napędem dyskowym stał się jednym z kluczowych elementów rewolucji komputerów osobistych. I chociaż rozumieli jego znaczenie, żadne z nich nie zdawało sobie sprawy z ogromnego wpływu, jaki będzie to miało na ich życie i świat.
Początki rewolucji na rynku PC
Intel nie wykazał zainteresowania CP/M, więc Gary mógł sam z niego korzystać i sprzedał pierwszą licencję w 1975 roku. Nadal wykładał w NPS, a w 1976 roku wraz z żoną Dorothy założył Intergalactic Digital Research, aby komercyjnie dystrybuować system operacyjny. Kiedy nazwa Digital Research Inc. (DRI), stała się dostępna, postanowili, że będą od teraz posługiwać się właśnie nią.
Były student NPS, Glenn Ewing, zwrócił się do DRI z prośbą o udzielenie licencji CP/M dla nowej rodziny podsystemów od szybko rozwijającego się producenta mikrokomputerów IMSAI Inc. Nie chcąc dostosowywać kodu do innego kontrolera, Gary i Glenn wyizolowali specyficzne dla sprzętu części systemu operacyjnego, aby można je było uwzględnić w oddzielnym bloku kodu zwanym BIOS (Basic Input Output System).
Przed CP/M producenci komputerów projektowali swoje systemy operacyjne tak, aby operowały tylko z ich własnym sprzętem i urządzeniami peryferyjnymi. IBM OS mógł działać wyłącznie z komputerami IBM; Burroughs OS z Burroughs i tak dalej. Aplikacje trzeba było pisać dla każdego konkretnego systemu operacyjnego. Te: „systemy zamknięte” utrudniały łączenie najlepszego sprzętu i aplikacji różnych producentów.
Kod BIOS-u umożliwiał wszystkim komputerom Intel i innym z kompatybilnymi mikroprocesorami uruchamianie CP/M na dowolnym nowym urządzeniu. Ta szansa pobudziła pojawienie się niezależnego przemysłu tworzenia oprogramowania, zwiększając rozmiar rynku dla każdego produktu. Ten sam program mógł działać bez modyfikacji na komputerach różnych producentów, co położyło niezbędny fundament pod rewolucję PC.
Dorothy i Gary otworzyli swoje pierwsze biuro z widokiem na zatokę Monterey w Pacific Grove na najwyższym piętrze budynku przy 716 Lighthouse Avenue. Sprzedawali dyski CP/M pocztą i codziennie chodzili na nią, aby odebrać czeki pokrywające zyski z reklam publikowanych w magazynach komputerowych, takich jak Byte i Dziennik dr. Dobbsa dotyczący kalisteniki komputerowej i ortodoncji.
Umowa licencyjna z producentem komputerów IMSAI wskazywała znaczenie systemu operacyjnego. CP/M stał się standardem i był sprzedawany przez większość wczesnych dostawców PC, w tym Altair, Amstrad, Kaypro i Osborne.
Rozwój i ewolucja marki
W 1978 r. zyski przekroczyły 100 000 dolarów miesięcznie i DRI zakupiło wiktoriański dom przy 801 Lighthouse Avenue na biura firmy. Do 1980 r. zatrudniano już ponad dwadzieścia osób, a magazyn Fortune podał, że przedsiębiorstwo osiągnęło profit w wysokości 3,5 miliona dolarów. Stanowiło to pięciokrotnie więcej ówczesnych zysków Microsoftu. Gary kupił także lekki samolot Piper, aby móc regularnie latać z Monterey do Doliny Krzemowej na spotkania z klientami.
Aby pomieścić rosnącą siłę roboczą inżynierów zatrudnionych do obsługi setek różnych modeli komputerów używanych przez ponad milion ludzi na całym świecie, DRI nabyło apartamentowiec w stylu amerykańskiego Foursquare z 1909 roku przy 734 Lighthouse Avenue. Obecnie mieszczą się w nim biura gazety Carmel Pine Cone.
W pewien piątek Gary zebrał swoich inżynierów i ogłosił, że w weekend otrzymają: „awans”. Kiedy w poniedziałek wrócili do pracy, pracownicy budowlani zaczęli podnosić budynek, aby zrobić więcej miejsca w piwnicy dla nowego systemu komputerowego VAX 11/750 firmy Digital Equipment Corporation. Kilka tygodni później biurka inżynierów były już o półtora metra wyżej.
Do 1983 roku roczna sprzedaż DRI wyniosła 45 milionów dolarów. Firma zatrudniała wtedy ponad pięćset osób, w tym stu inżynierów. Przeniosła się też do nowego budynku przy 160 Central Avenue, w którym dziś mieści się biuro Monterey Bay Aquarium.
Wpływ komputera IBM PC i problemy przy nawiązywaniu kluczowej współpracy
W 1980 roku IBM utworzył nowy oddział w Boca Raton na Florydzie, aby opracowywać komputery stacjonarne na rynek masowy. Aby, jak najszybciej wprowadzić do obrotu jednostkę, która stała się znana jako IBM PC, pracownicy oddziału wykorzystali dostępne na rynku komponenty, w tym chip mikroprocesorowy Intel. Bill Gates znał Gary'ego, rozmawiali wcześniej o połączeniu swoich firm i utworzeniu warsztatu w Pacific Grove, więc kiedy zespół ds. zakupów IBM przyszedł do Microsoftu, aby uzyskać licencję na program interpretera języka BASIC, Bill poradził im, aby udali się do DRI w celu uzyskania systemu operacyjnego.
Kiedy zespół IBM przybył do Pacific Grove, spotkał się z Dorothy i prawnikiem DRI — Jerrym Davisem, aby wynegocjować warunki umowy o zachowaniu poufności. Gary, który przyleciał samolotem do Auckland na spotkanie z ważnym klientem, wrócił po południu, aby omówić szczegóły techniczne. IBM chciał od razu kupić CP/M, a DRI miała w zamiarze pobierać odsetki od każdej sprzedanej kopii, aby chronić podstawową część swojej działalności. Spotkanie doprowadziło do impasu w sprawie warunków finansowych, ale Gary uważał, że IBM zasadniczo zgodziło się na wspólne prowadzenie interesów.
Kilka tygodni później Kildall próbował ponownie rozpocząć negocjacje, ale nie otrzymał odpowiedzi, ponieważ w międzyczasie Bill Gates kupił od Seattle Computer Products system operacyjny, który skopiował wygląd i styl CP/M. Następnie sprzedał jednorazową, niewyłączną licencję IBM. Systemowi nadano nazwę PC DOS. Dokonując niezwykle ostrożnego posunięcia, firma Gatesa zastrzegła sobie prawo do udzielania licencji na produkt innym klientom pod nazwą MS-DOS.
Kiedy Gary dowiedział się o tej transakcji, zaczął grozić IBM podjęciem kroków prawnych, ponieważ jego zdaniem system operacyjny był nielegalną kopią CP/M. W odpowiedzi IBM zgodził się sfinansować DRI przeniesienie CP/M na PC, udostępniając oba systemy operacyjne konsumentom. CP/M cieszył się dobrą reputacją i wieloma nowoczesnymi funkcjami, więc DRI wierzyło, że klienci wybiorą lepszy produkt.
12 sierpnia 1981 roku IBM ogłosił wypuszczenie komputera, ale przy cenie PC-DOS — 40 dolarów i CP/M — 240 dolarów większość kupujących wybrała tę pierwszą jako tańszą opcję. Prawnik Jerry Davis wspomina, że: „IBM celowo wywarł na Garym i mnie złe wrażenie”.
Konsekwencje
DRI rozwijało się przez wiele lat dzięki wielozadaniowemu systemowi operacyjnemu dla IBM PC-XT i kilku nowym produktom. Ponadto firma na kilka lat przed Apple i Microsoftem wprowadziła systemy operacyjne z interfejsem okiennym i menu.
U szczytu sukcesu marka zatrudniała ponad pięćset osób i prowadziła działalność w Azji i Europie. Jednak w połowie lat 80., walcząc z kolosem stworzonym wspólnymi wysiłkami IBM i Microsoftu, DRI straciło rdzeń swojej działalności związanej z systemami operacyjnymi.
Przygnębiony Gary, któremu nigdy nie sprawiało przyjemności prowadzenie dużego przedsiębiorstwa i któremu brakowało zimnego i wyrachowanego podejścia Gatesa do biznesu, sprzedał swój interes marce Novell Inc. w 1991 roku. Novell ostatecznie zamknął działalność w Kalifornii i w 1996 roku upłynnił aktywa. Nabyła je firma Caldera, Inc., która wykorzystała prawa własności intelektualnej DRI do wygrania pozwu przeciwko Microsoftowi.
Dalszy rozwój kariery i życia Gary'ego Kildalla
Gary wraz ze swoim przyjacielem i wiceprezesem Tomem Rolanderem założył KnowledgeSet, gdzie stworzyli pierwszą encyklopedię Groliera na CD-ROM-ie.
W wywiadzie dla Muzeum Historii Komputerów, Brian Halla, który był odpowiedzialny za stosunki techniczne z DRI w Intelu, wspomina, jak Gary pokazał mu VAX 11/780, który pracował w piwnicy firmy. „Był z niego taki dumny i powiedział: »Znalazłem sposób na generowanie animacji za pomocą komputera, spójrz«. Uruchomił demo z butelką Coca-Coli, która stopniowo zaczyna się kręcić. Po kilku miesiącach stracił zainteresowanie i sprzedał system małej marce o nazwie Pixar”.
Po sprzedaży DRI, Kildall kontynuował innowacje. Przeniósł się do Austin w Teksasie, gdzie założył firmę Prometheus Light and Sound w celu badania technologii bezprzewodowych sieci domowych, a także zaangażował się w działalność filantropijną.
Gary Kildall zginął w 1996 roku w wieku 52 lat w wypadku w Monterey. Jego prochy spoczywają w Seattle, mieście, które stało się domem dla niego i Billa Gatesa. Dorothy McEwen-Kildall kupiła ranczo Holman w Carmel Valley i zasiadała w licznych zarządach społeczności, w tym w Pacific Grove Heritage Society. Zmarła w 2005 roku.
Dziedzictwo Gary'ego Kildalla
W 1995 roku Stowarzyszenie Przemysłu Oprogramowania i Informacji przyznało Gary'emu nagrodę za całokształt twórczości, wymieniając osiem ważnych obszarów branży mikrokomputerów, do których rozwoju się przyczynił.
W nekrologu opublikowanym w Microprocessor Report w 1994 roku jego przyjaciel — John Wharton — napisał: „Nie sądzę, żeby Gary kiedykolwiek naprawdę zazdrościł Billowi Gatesowi sukcesu biznesowego i osobistej fortuny… Myślę, że najbardziej chciał podzielić się swoim podziwem z innymi oraz entuzjazmem dla komputerów i technologii”.
W dniu 25 kwietnia 2014 r. „największe na świecie stowarzyszenie zawodowe na rzecz rozwoju technologii” — Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników — zainstalował brązową tablicę: „IEEE Milestone in Electrical Engineering and Computing” w sąsiedztwie dawnego biura DRI pod adresem 801 Lighthouse Avenue. Instytut honoruje ważne wydarzenia z zakresu elektrotechniki i informatyki. Tablice zainstalowano także w miejscach związanych z wynalezieniem żarówki Thomasa Edisona, komunikacją bezprzewodową Marconiego i pierwszym tranzystorem w Bell Labs.
Widnieje na niej następujący napis: „Dr Gary A. Kildall zademonstrował pierwszy działający prototyp CP/M (programu sterującego dla mikrokomputerów) w 1974 roku w Pacific Grove. Wraz z wynalezieniem BIOS-u (podstawowego systemu wejściowego i wyjściowego) umożliwił komputerom opartym na mikroprocesorach komunikację z pamięcią dyskową, kładąc ważny fundament pod rewolucję komputerów osobistych”.
Zachowanie pamięci o wkładzie Gary'ego Kildalla w rozwój rynku PC
W 2017 r. urzędnicy, przyjaciele i współpracownicy Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zebrali się na poświęceniu sali konferencyjnej im. Gary'ego A. Kildalla na terenie kampusu Szkoły Podyplomowej Marynarki Wojennej w Monterey. W ramach uroczystości w pomieszczeniu zainstalowano replikę tablicy IEEE.
Pomimo powszechnego uznania dla jego osiągnięć technicznych, dziedzictwo Gary'ego jest owiane mitami i teoriami spiskowymi. Najbardziej utrwalone z nich mają swoje źródło w komentarzu Billa Gatesa z 1982 r. opublikowanym w brytyjskiej gazecie Times: „Kiedy przybył zespół IBM, Gary wyleciał z miasta, więc nie doszli do porozumienia”.
Były redaktor Timesa, Harold Evans, próbował rozwiać ten mit w filmie dokumentalnym PBS i w swojej książce: „They Made America: Two Centuries of Innovators from the Steam Engine to the Search Engine”. Rozdział poświęcony Gary'emu ma podtytuł: „Zobaczył przyszłość i ją zrealizował. Był prawdziwym inicjatorem rewolucji komputerów osobistych i ojcem oprogramowania”. Rozdział ten opowiada o życiu geniusza, który pięćdziesiąt lat temu przyczynił się do narodzin systemu operacyjnego dla komputerów PC.
Źródło: https://computerhistory.org/blog/fifty-years-of-the-personal-computer-operating-system/
Moment przed wielkimi odkryciami: krótka historia życia Gary'ego
Gary Arlen Kildall urodził się w 1942 roku w Seattle w stanie Waszyngton. Jego zdolności wynalazcze były widoczne w naprawie samochodów i rozrywce, ale nie w nauce. Został przyjęty na Uniwersytet Waszyngtoński ze względu na doświadczenie w nauczaniu w rodzinnej szkole morskiej Kildall, a nie z uwagi na oceny.
Źródło obrazka: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:CPM-86.png
Gary poszedł do college'u i w 1963 roku poślubił swoją ukochaną ze szkoły średniej, Dorothy McEwen. Był jednym z dwudziestu studentów przyjętych na pierwsze studia magisterskie z informatyki. Tutaj jego talent matematyczny został wykorzystany w fascynującym go przedmiocie: nocnych sesjach programowania na nowym komputerze Burroughsa. Aby uniknąć niepewności związanej z poborem w szczytowym okresie wojny w Wietnamie, po uzyskaniu stopnia doktora wstąpił do Szkoły Oficerskiej Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i został powołany na stanowisko instruktora informatyki w Szkole Podyplomowej Marynarki Wojennej (NPS) w Monterey, Kalifornia.
Po zakończeniu kadencji w 1972 r. Gary kontynuował pracę w NPS jako adiunkt. Był podekscytowany pierwszym chipem mikroprocesorowym firmy Intel Corporation, więc przeprowadził symulację jego działania na szkolnym komputerze mainframe IBM. Dzięki tej pracy został zatrudniony w firmie jako konsultant ds. rozwoju PL/M, języka programowania wysokiego poziomu, który odegrał znaczącą rolę w przekształceniu Intela w dominującego dostawcę chipów do komputerów osobistych.
Pierwszy duży sukces: stworzenie podłoża pod system operacyjny
Aby zaprojektować narzędzia programowe dla procesora Intel drugiej generacji, musiał podłączyć nowy 8-calowy napęd dyskietek Memorex. W ciągu kilku tygodni zakodował niezbędne oprogramowanie interfejsu, nazywając je CP/M (Program sterujący dla mikrokomputerów), ale wysiłki Gary'ego mające na celu stworzenie sprzętu elektronicznego potrzebnego do przesyłania danych zakończyły się niepowodzeniem. Projekt pozostawał w zapomnieniu przez około rok. Sfrustrowany Kildall skontaktował się ze swoim przyjacielem ze studiów, inżynierem elektronikiem Johnem Torode, który stworzył: „wspaniałe szczurze gniazdo ze splotów, płytek i kabli”, aby rozwiązać problem.
Później, jesienią 1974 roku, Gary i John w swoim przydomowym warsztacie załadowali program CP/M z taśmy papierowej na dyskietkę i „uruchomili” CP/M, po czym pojawiła się linia: *.
„To był prawdopodobnie jeden z kilku niesamowitych dni w moim życiu. Przebijała to jedynie chwila, w której odwiedziłem Niagarę. Teraz mieliśmy dostęp do mocy całego komputera mainframe IBM S/370” — powiedział Gary. Obaj zdali sobie sprawę, że to będzie: „coś poważnego” i „zakończyli wieczór, rozwiązując prostszy problem polegający na opróżnieniu dzbanka niezbyt dobrego czerwonego wina, spekulując na temat przyszłości nowego oprogramowania”.
Dzięki pomyślnemu uruchomieniu PC z dyskietki położyli podwaliny pod system operacyjny, który wraz z mikroprocesorem i napędem dyskowym stał się jednym z kluczowych elementów rewolucji komputerów osobistych. I chociaż rozumieli jego znaczenie, żadne z nich nie zdawało sobie sprawy z ogromnego wpływu, jaki będzie to miało na ich życie i świat.
Początki rewolucji na rynku PC
Intel nie wykazał zainteresowania CP/M, więc Gary mógł sam z niego korzystać i sprzedał pierwszą licencję w 1975 roku. Nadal wykładał w NPS, a w 1976 roku wraz z żoną Dorothy założył Intergalactic Digital Research, aby komercyjnie dystrybuować system operacyjny. Kiedy nazwa Digital Research Inc. (DRI), stała się dostępna, postanowili, że będą od teraz posługiwać się właśnie nią.
Były student NPS, Glenn Ewing, zwrócił się do DRI z prośbą o udzielenie licencji CP/M dla nowej rodziny podsystemów od szybko rozwijającego się producenta mikrokomputerów IMSAI Inc. Nie chcąc dostosowywać kodu do innego kontrolera, Gary i Glenn wyizolowali specyficzne dla sprzętu części systemu operacyjnego, aby można je było uwzględnić w oddzielnym bloku kodu zwanym BIOS (Basic Input Output System).
Przed CP/M producenci komputerów projektowali swoje systemy operacyjne tak, aby operowały tylko z ich własnym sprzętem i urządzeniami peryferyjnymi. IBM OS mógł działać wyłącznie z komputerami IBM; Burroughs OS z Burroughs i tak dalej. Aplikacje trzeba było pisać dla każdego konkretnego systemu operacyjnego. Te: „systemy zamknięte” utrudniały łączenie najlepszego sprzętu i aplikacji różnych producentów.
Kod BIOS-u umożliwiał wszystkim komputerom Intel i innym z kompatybilnymi mikroprocesorami uruchamianie CP/M na dowolnym nowym urządzeniu. Ta szansa pobudziła pojawienie się niezależnego przemysłu tworzenia oprogramowania, zwiększając rozmiar rynku dla każdego produktu. Ten sam program mógł działać bez modyfikacji na komputerach różnych producentów, co położyło niezbędny fundament pod rewolucję PC.
Dorothy i Gary otworzyli swoje pierwsze biuro z widokiem na zatokę Monterey w Pacific Grove na najwyższym piętrze budynku przy 716 Lighthouse Avenue. Sprzedawali dyski CP/M pocztą i codziennie chodzili na nią, aby odebrać czeki pokrywające zyski z reklam publikowanych w magazynach komputerowych, takich jak Byte i Dziennik dr. Dobbsa dotyczący kalisteniki komputerowej i ortodoncji.
Umowa licencyjna z producentem komputerów IMSAI wskazywała znaczenie systemu operacyjnego. CP/M stał się standardem i był sprzedawany przez większość wczesnych dostawców PC, w tym Altair, Amstrad, Kaypro i Osborne.
Rozwój i ewolucja marki
W 1978 r. zyski przekroczyły 100 000 dolarów miesięcznie i DRI zakupiło wiktoriański dom przy 801 Lighthouse Avenue na biura firmy. Do 1980 r. zatrudniano już ponad dwadzieścia osób, a magazyn Fortune podał, że przedsiębiorstwo osiągnęło profit w wysokości 3,5 miliona dolarów. Stanowiło to pięciokrotnie więcej ówczesnych zysków Microsoftu. Gary kupił także lekki samolot Piper, aby móc regularnie latać z Monterey do Doliny Krzemowej na spotkania z klientami.
Aby pomieścić rosnącą siłę roboczą inżynierów zatrudnionych do obsługi setek różnych modeli komputerów używanych przez ponad milion ludzi na całym świecie, DRI nabyło apartamentowiec w stylu amerykańskiego Foursquare z 1909 roku przy 734 Lighthouse Avenue. Obecnie mieszczą się w nim biura gazety Carmel Pine Cone.
W pewien piątek Gary zebrał swoich inżynierów i ogłosił, że w weekend otrzymają: „awans”. Kiedy w poniedziałek wrócili do pracy, pracownicy budowlani zaczęli podnosić budynek, aby zrobić więcej miejsca w piwnicy dla nowego systemu komputerowego VAX 11/750 firmy Digital Equipment Corporation. Kilka tygodni później biurka inżynierów były już o półtora metra wyżej.
Do 1983 roku roczna sprzedaż DRI wyniosła 45 milionów dolarów. Firma zatrudniała wtedy ponad pięćset osób, w tym stu inżynierów. Przeniosła się też do nowego budynku przy 160 Central Avenue, w którym dziś mieści się biuro Monterey Bay Aquarium.
Wpływ komputera IBM PC i problemy przy nawiązywaniu kluczowej współpracy
W 1980 roku IBM utworzył nowy oddział w Boca Raton na Florydzie, aby opracowywać komputery stacjonarne na rynek masowy. Aby, jak najszybciej wprowadzić do obrotu jednostkę, która stała się znana jako IBM PC, pracownicy oddziału wykorzystali dostępne na rynku komponenty, w tym chip mikroprocesorowy Intel. Bill Gates znał Gary'ego, rozmawiali wcześniej o połączeniu swoich firm i utworzeniu warsztatu w Pacific Grove, więc kiedy zespół ds. zakupów IBM przyszedł do Microsoftu, aby uzyskać licencję na program interpretera języka BASIC, Bill poradził im, aby udali się do DRI w celu uzyskania systemu operacyjnego.
Kiedy zespół IBM przybył do Pacific Grove, spotkał się z Dorothy i prawnikiem DRI — Jerrym Davisem, aby wynegocjować warunki umowy o zachowaniu poufności. Gary, który przyleciał samolotem do Auckland na spotkanie z ważnym klientem, wrócił po południu, aby omówić szczegóły techniczne. IBM chciał od razu kupić CP/M, a DRI miała w zamiarze pobierać odsetki od każdej sprzedanej kopii, aby chronić podstawową część swojej działalności. Spotkanie doprowadziło do impasu w sprawie warunków finansowych, ale Gary uważał, że IBM zasadniczo zgodziło się na wspólne prowadzenie interesów.
Kilka tygodni później Kildall próbował ponownie rozpocząć negocjacje, ale nie otrzymał odpowiedzi, ponieważ w międzyczasie Bill Gates kupił od Seattle Computer Products system operacyjny, który skopiował wygląd i styl CP/M. Następnie sprzedał jednorazową, niewyłączną licencję IBM. Systemowi nadano nazwę PC DOS. Dokonując niezwykle ostrożnego posunięcia, firma Gatesa zastrzegła sobie prawo do udzielania licencji na produkt innym klientom pod nazwą MS-DOS.
Kiedy Gary dowiedział się o tej transakcji, zaczął grozić IBM podjęciem kroków prawnych, ponieważ jego zdaniem system operacyjny był nielegalną kopią CP/M. W odpowiedzi IBM zgodził się sfinansować DRI przeniesienie CP/M na PC, udostępniając oba systemy operacyjne konsumentom. CP/M cieszył się dobrą reputacją i wieloma nowoczesnymi funkcjami, więc DRI wierzyło, że klienci wybiorą lepszy produkt.
12 sierpnia 1981 roku IBM ogłosił wypuszczenie komputera, ale przy cenie PC-DOS — 40 dolarów i CP/M — 240 dolarów większość kupujących wybrała tę pierwszą jako tańszą opcję. Prawnik Jerry Davis wspomina, że: „IBM celowo wywarł na Garym i mnie złe wrażenie”.
Konsekwencje
DRI rozwijało się przez wiele lat dzięki wielozadaniowemu systemowi operacyjnemu dla IBM PC-XT i kilku nowym produktom. Ponadto firma na kilka lat przed Apple i Microsoftem wprowadziła systemy operacyjne z interfejsem okiennym i menu.
U szczytu sukcesu marka zatrudniała ponad pięćset osób i prowadziła działalność w Azji i Europie. Jednak w połowie lat 80., walcząc z kolosem stworzonym wspólnymi wysiłkami IBM i Microsoftu, DRI straciło rdzeń swojej działalności związanej z systemami operacyjnymi.
Przygnębiony Gary, któremu nigdy nie sprawiało przyjemności prowadzenie dużego przedsiębiorstwa i któremu brakowało zimnego i wyrachowanego podejścia Gatesa do biznesu, sprzedał swój interes marce Novell Inc. w 1991 roku. Novell ostatecznie zamknął działalność w Kalifornii i w 1996 roku upłynnił aktywa. Nabyła je firma Caldera, Inc., która wykorzystała prawa własności intelektualnej DRI do wygrania pozwu przeciwko Microsoftowi.
Dalszy rozwój kariery i życia Gary'ego Kildalla
Gary wraz ze swoim przyjacielem i wiceprezesem Tomem Rolanderem założył KnowledgeSet, gdzie stworzyli pierwszą encyklopedię Groliera na CD-ROM-ie.
W wywiadzie dla Muzeum Historii Komputerów, Brian Halla, który był odpowiedzialny za stosunki techniczne z DRI w Intelu, wspomina, jak Gary pokazał mu VAX 11/780, który pracował w piwnicy firmy. „Był z niego taki dumny i powiedział: »Znalazłem sposób na generowanie animacji za pomocą komputera, spójrz«. Uruchomił demo z butelką Coca-Coli, która stopniowo zaczyna się kręcić. Po kilku miesiącach stracił zainteresowanie i sprzedał system małej marce o nazwie Pixar”.
Po sprzedaży DRI, Kildall kontynuował innowacje. Przeniósł się do Austin w Teksasie, gdzie założył firmę Prometheus Light and Sound w celu badania technologii bezprzewodowych sieci domowych, a także zaangażował się w działalność filantropijną.
Gary Kildall zginął w 1996 roku w wieku 52 lat w wypadku w Monterey. Jego prochy spoczywają w Seattle, mieście, które stało się domem dla niego i Billa Gatesa. Dorothy McEwen-Kildall kupiła ranczo Holman w Carmel Valley i zasiadała w licznych zarządach społeczności, w tym w Pacific Grove Heritage Society. Zmarła w 2005 roku.
Dziedzictwo Gary'ego Kildalla
W 1995 roku Stowarzyszenie Przemysłu Oprogramowania i Informacji przyznało Gary'emu nagrodę za całokształt twórczości, wymieniając osiem ważnych obszarów branży mikrokomputerów, do których rozwoju się przyczynił.
W nekrologu opublikowanym w Microprocessor Report w 1994 roku jego przyjaciel — John Wharton — napisał: „Nie sądzę, żeby Gary kiedykolwiek naprawdę zazdrościł Billowi Gatesowi sukcesu biznesowego i osobistej fortuny… Myślę, że najbardziej chciał podzielić się swoim podziwem z innymi oraz entuzjazmem dla komputerów i technologii”.
W dniu 25 kwietnia 2014 r. „największe na świecie stowarzyszenie zawodowe na rzecz rozwoju technologii” — Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników — zainstalował brązową tablicę: „IEEE Milestone in Electrical Engineering and Computing” w sąsiedztwie dawnego biura DRI pod adresem 801 Lighthouse Avenue. Instytut honoruje ważne wydarzenia z zakresu elektrotechniki i informatyki. Tablice zainstalowano także w miejscach związanych z wynalezieniem żarówki Thomasa Edisona, komunikacją bezprzewodową Marconiego i pierwszym tranzystorem w Bell Labs.
Widnieje na niej następujący napis: „Dr Gary A. Kildall zademonstrował pierwszy działający prototyp CP/M (programu sterującego dla mikrokomputerów) w 1974 roku w Pacific Grove. Wraz z wynalezieniem BIOS-u (podstawowego systemu wejściowego i wyjściowego) umożliwił komputerom opartym na mikroprocesorach komunikację z pamięcią dyskową, kładąc ważny fundament pod rewolucję komputerów osobistych”.
Zachowanie pamięci o wkładzie Gary'ego Kildalla w rozwój rynku PC
W 2017 r. urzędnicy, przyjaciele i współpracownicy Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zebrali się na poświęceniu sali konferencyjnej im. Gary'ego A. Kildalla na terenie kampusu Szkoły Podyplomowej Marynarki Wojennej w Monterey. W ramach uroczystości w pomieszczeniu zainstalowano replikę tablicy IEEE.
Pomimo powszechnego uznania dla jego osiągnięć technicznych, dziedzictwo Gary'ego jest owiane mitami i teoriami spiskowymi. Najbardziej utrwalone z nich mają swoje źródło w komentarzu Billa Gatesa z 1982 r. opublikowanym w brytyjskiej gazecie Times: „Kiedy przybył zespół IBM, Gary wyleciał z miasta, więc nie doszli do porozumienia”.
Były redaktor Timesa, Harold Evans, próbował rozwiać ten mit w filmie dokumentalnym PBS i w swojej książce: „They Made America: Two Centuries of Innovators from the Steam Engine to the Search Engine”. Rozdział poświęcony Gary'emu ma podtytuł: „Zobaczył przyszłość i ją zrealizował. Był prawdziwym inicjatorem rewolucji komputerów osobistych i ojcem oprogramowania”. Rozdział ten opowiada o życiu geniusza, który pięćdziesiąt lat temu przyczynił się do narodzin systemu operacyjnego dla komputerów PC.
Źródło: https://computerhistory.org/blog/fifty-years-of-the-personal-computer-operating-system/
Fajne? Ranking DIY
