Podstawowy prototyp Anadol STC-16 został opracowany w 1972 r. przez Eralpa Noyana i był produkowany dopiero w latach 1973–1975. W ten sposób po samochodzie Devrim, który powstał w 1961 r., STC-16 był pierwszym zaprojektowanym i wyprodukowanym w Turcji oraz pierwszym tureckim autem sportowym.
Historia powstania
Erdogan Gönül, zięć Vehbi Koç (właściciela holdingu Koç), który w 1971 roku został dyrektorem generalnym Otosan, przekonał kierownictwo Otosan o potrzebie nowego modelu i otrzymał pozwolenie na masową produkcję wersji sportowej marki Anadol. STC-16 został zaprojektowany jako prestiżowy pojazd dla nabywców o wysokich dochodach. A także w celu promowania marki Anadol na rynkach międzynarodowych poprzez udział w rajdach.
Projekt został stworzony dzięki zespołowi kierowanemu przez Eralpa Noyana, absolwenta Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Belgii, a jego inspiracją były popularne wówczas modele samochodów sportowych Datsun 240Z, Saab Sonett, Aston Martin, Ginetta i Marcos. Jednak STC-16 różni się od nich duchem i charakterem. Eralp Noyan stwierdził, że zainspirował go Supermarine Spitfire, najbardziej zaawansowany samolot początku II wojny światowej.
Bazowe wyposażenie i pierwsze jazdy próbne
STC-16 został dostarczony na linię montażową pod kodem A4, posiadał on skrócone i przerobione podwozie cywilnej wersji Anadol ze zmodyfikowanym układem zawieszenia, a także silnikiem Ford Mexico o pojemności 1600 cm³. Stosowana była skrzynia biegów od Forda Cortina lub Capri. Deska rozdzielcza STC-16 nie różniła się od popularnych włoskich i brytyjskich aut sportowych tamtych lat. Oprócz prędkościomierza i obrotomierza oraz wskaźnika poziomu paliwa zamontowano amperomierz Lucasa, wskaźnik temperatury i ciśnienia oleju Smitha, co było nowością w ówczesnych samochodach tureckich. Na zakończenie fazy rozwoju projektu, która trwała 11 miesięcy, przygotowano pierwsze 3 prototypy STC-16 do jazd próbnych. Na lokalizacje testowe wybrano lotnisko Cengiz Topel i odcinek autostrady E-5 Stambuł-Adapazarı. W tym samym okresie przeprowadzono też pierwsze testy zderzeniowe.
Później dyrektor produkcyjny Otosan, Nihat Atasagun, zabrał STC-16 na tor MIRA w Anglii na jazdę próbną. Pojazd spotkał się z dużym zainteresowaniem i wzbudził zaciekawienie na ulicach miast oraz na drogach, gdyż został wzięty za nowy sportowy model brytyjskiej marki. Ponieważ zamiast tablicy rejestracyjnej znajdowało się tam: „320-E”, w wielu miejscach zatrzymywano samochód i pytano o jego cechy charakterystyczne. Podczas tych testów wielu brytyjskich kierowców sprawdziło pojazd, wydano zalecenia dotyczące poprawy osiągów, w tym obsługi i wyposażenia bezpieczeństwa. Zgodnie z tymi sugestiami wprowadzono zmiany i ostatecznie w kwietniu 1973 roku z linii montażowej zjechał pierwszy STC-16, który zajął miejsce w salonach.
Końcowe przeznaczenie: wykorzystanie w rajdach
Nazwa STC-16 jest rzekomo skrótem od: „Sport Turkish Car 1600” lub „Sport Touring Coupe 1600”. Z drugiej strony, wielu Turków sądziło, że pochodzi od: „Super Türk Canavar” („Super Turkish Monster 1600”).
Niestety produkcja STC-16 nie trwała długo ze względu na krach gospodarczy wywołany światowym kryzysem naftowym z 1973 roku. Gwałtowny wzrost cen benzyny i tworzyw sztucznych wytwarzanych z ropy naftowej doprowadził do nadmiernych kosztów produkcji STK-16. W rezultacie samochód stał się dostępny tylko dla grupy ludzi o wysokich dochodach. W tamtych latach ceny STC-16 przekroczyły 70 000 TL, a pozostałych modeli Anadolu wynosiły od 50 000 do 55 000 TL. Dlatego nabywcami STC-16 byli jedynie kierowcy rajdowi i entuzjaści samochodów sportowych.
STK-16 zyskał jednak zasłużoną popularność wśród ówczesnej młodzieży. Ulepszone i przerobione wersje brały udział i wygrywały wiele wyścigów w rajdach Turcji i świata. Modele przeznaczone do rajdów zamiast ciężkiego podwozia wykorzystywały lżejsze i zmodyfikowane silniki o mocy 140 KM. Najbardziej znani piloci, którzy obsługiwali STC-16 to Renç Koçibey, Demir Bükey, Romolo Marcopoli, İskender Aruoba, Cihat Gürkan, Ali Furgaç, Şevki Gökerman, Serdar Bostancı, Murat Okçuoğlu.
Krótka charakterystyka modelu Anadol STC-16
W trakcie produkcji, która trwała od 1973 do 1975 roku, wytworzono ogółem 176 pojazdów, z czego większość powstała w 1973 roku. STC-16 był zwykle wypuszczany w kolorze: „Alanya Yellow”. Choć w niewielkich ilościach pojawiały się też czerwone w białe paski lub wersje białe w niebieskie, które były wówczas używane w sporcie.
Nadwozie samochodu typu monocoque z włókna szklanego było zamontowane na spawanej stalowej ramie. Pojazd miał troje drzwi: dla kierowcy, pasażera i tylny bagażnik. Długość samochodu to 3980 mm, szerokość: 1640 mm, wysokość: 1280 mm. Rozstaw osi: 2280 mm. Rozstaw kół przednich wynosił 1320 mm, tylnych 1280 mm, prześwit: 162 mm, sucha masa: 920 kg, z czego 55% przypadło na oś przednią, a 45% na tylną. Pojemność zbiornika paliwa wynosiła 39 litrów.
Układ kierowniczy, podobnie jak w samochodzie podstawowym, był zębatkowy, co w tamtym czasie uważano za nowość. Przełożenie wynosiło 3,34. Promień skrętu: 9 m.
Samochód miał klasyczną konstrukcję z silnikiem z przodu i napędem na tylne koła. Blok silnika chłodzony cieczą był licencjonowaną kopią silnika Forda Kenta. Konwencjonalny czterocylindrowy rzędowy silnik o pojemności 1600 cm³. Głowica wykonana jest z aluminium, każdy cylinder miał dwa zawory. Stopień kompresji wynosi 9:1. Układ zasilania gaźnika GPD. Silnik rozwijał moc 68 KM, przy 5200 obr./min (50 kW). Maksymalny moment obrotowy: 116,0 Nm (11,8 kGm) przy 2600 obr./min. Maksymalne obroty: 5700 na minutę.
Ślad pozostawiony w historii
Ze względu na niski nakład i to, że od premiery minęło pół wieku, samochód uważany jest za dosyć rzadki. W związku z tym cena, jak na standardy tureckie, jest bardzo wysoka. Udało mi się znaleźć ofertę na najpopularniejszym portalu w Turcji, sahibinden.com. Cena przywróconego do pierwotnego stanu Anadol STC-16 wynosi 1 250 000 lirów, czyli około 40 tysięcy dolarów. Za tę kwotę można kupić nowy Togg w wersji podstawowej.
Co ciekawe, jeszcze 20-25 lat temu taki samochód można było znaleźć porzucony na ulicy. Tak więc autor tego artykułu widział opuszczony Anadol STC-16 w strefie przemysłowej miasta Samsun. Niestety właściciela nie udało się odnaleźć. Opony z biegiem czasu się rozpadły. Przez ciągłe przemieszczanie go z miejsca na miejsce wóz doznał uszkodzeń, aż w końcu najwyraźniej trafił na złom, gdyż strefa przemysłowa tego miasta była przeniesiona do nowej lokalizacji.
Samochód często pojawiał się w odcinkach różnych filmów, ale swoją główną rolę zagrał w komedii: „Zaman Makinesi 1973” (Wehikuł czasu) w 2012 roku. Fabuła skupiała się wokół wątku bogatego mężczyzny, który po śmierci pozostawił swojemu leniwemu synowi jedynie Anadol STC-16. Próbując go odpalić, młody człowiek trafił w lata 70. zeszłego wieku. Aby naprawić pojazd nie mając pieniędzy, musiał zostać pomocnikiem w warsztacie. Tam zrozumiał, jak doceniać wkład zwykłych ludzi i sam nauczył się pracować, a nie przepalać życie.
Historia powstania
Erdogan Gönül, zięć Vehbi Koç (właściciela holdingu Koç), który w 1971 roku został dyrektorem generalnym Otosan, przekonał kierownictwo Otosan o potrzebie nowego modelu i otrzymał pozwolenie na masową produkcję wersji sportowej marki Anadol. STC-16 został zaprojektowany jako prestiżowy pojazd dla nabywców o wysokich dochodach. A także w celu promowania marki Anadol na rynkach międzynarodowych poprzez udział w rajdach.
Projekt został stworzony dzięki zespołowi kierowanemu przez Eralpa Noyana, absolwenta Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Belgii, a jego inspiracją były popularne wówczas modele samochodów sportowych Datsun 240Z, Saab Sonett, Aston Martin, Ginetta i Marcos. Jednak STC-16 różni się od nich duchem i charakterem. Eralp Noyan stwierdził, że zainspirował go Supermarine Spitfire, najbardziej zaawansowany samolot początku II wojny światowej.
Źródło: www.klasikotom.com
Bazowe wyposażenie i pierwsze jazdy próbne
STC-16 został dostarczony na linię montażową pod kodem A4, posiadał on skrócone i przerobione podwozie cywilnej wersji Anadol ze zmodyfikowanym układem zawieszenia, a także silnikiem Ford Mexico o pojemności 1600 cm³. Stosowana była skrzynia biegów od Forda Cortina lub Capri. Deska rozdzielcza STC-16 nie różniła się od popularnych włoskich i brytyjskich aut sportowych tamtych lat. Oprócz prędkościomierza i obrotomierza oraz wskaźnika poziomu paliwa zamontowano amperomierz Lucasa, wskaźnik temperatury i ciśnienia oleju Smitha, co było nowością w ówczesnych samochodach tureckich. Na zakończenie fazy rozwoju projektu, która trwała 11 miesięcy, przygotowano pierwsze 3 prototypy STC-16 do jazd próbnych. Na lokalizacje testowe wybrano lotnisko Cengiz Topel i odcinek autostrady E-5 Stambuł-Adapazarı. W tym samym okresie przeprowadzono też pierwsze testy zderzeniowe.
Później dyrektor produkcyjny Otosan, Nihat Atasagun, zabrał STC-16 na tor MIRA w Anglii na jazdę próbną. Pojazd spotkał się z dużym zainteresowaniem i wzbudził zaciekawienie na ulicach miast oraz na drogach, gdyż został wzięty za nowy sportowy model brytyjskiej marki. Ponieważ zamiast tablicy rejestracyjnej znajdowało się tam: „320-E”, w wielu miejscach zatrzymywano samochód i pytano o jego cechy charakterystyczne. Podczas tych testów wielu brytyjskich kierowców sprawdziło pojazd, wydano zalecenia dotyczące poprawy osiągów, w tym obsługi i wyposażenia bezpieczeństwa. Zgodnie z tymi sugestiami wprowadzono zmiany i ostatecznie w kwietniu 1973 roku z linii montażowej zjechał pierwszy STC-16, który zajął miejsce w salonach.
Końcowe przeznaczenie: wykorzystanie w rajdach
Nazwa STC-16 jest rzekomo skrótem od: „Sport Turkish Car 1600” lub „Sport Touring Coupe 1600”. Z drugiej strony, wielu Turków sądziło, że pochodzi od: „Super Türk Canavar” („Super Turkish Monster 1600”).
Niestety produkcja STC-16 nie trwała długo ze względu na krach gospodarczy wywołany światowym kryzysem naftowym z 1973 roku. Gwałtowny wzrost cen benzyny i tworzyw sztucznych wytwarzanych z ropy naftowej doprowadził do nadmiernych kosztów produkcji STK-16. W rezultacie samochód stał się dostępny tylko dla grupy ludzi o wysokich dochodach. W tamtych latach ceny STC-16 przekroczyły 70 000 TL, a pozostałych modeli Anadolu wynosiły od 50 000 do 55 000 TL. Dlatego nabywcami STC-16 byli jedynie kierowcy rajdowi i entuzjaści samochodów sportowych.
STK-16 zyskał jednak zasłużoną popularność wśród ówczesnej młodzieży. Ulepszone i przerobione wersje brały udział i wygrywały wiele wyścigów w rajdach Turcji i świata. Modele przeznaczone do rajdów zamiast ciężkiego podwozia wykorzystywały lżejsze i zmodyfikowane silniki o mocy 140 KM. Najbardziej znani piloci, którzy obsługiwali STC-16 to Renç Koçibey, Demir Bükey, Romolo Marcopoli, İskender Aruoba, Cihat Gürkan, Ali Furgaç, Şevki Gökerman, Serdar Bostancı, Murat Okçuoğlu.
Krótka charakterystyka modelu Anadol STC-16
W trakcie produkcji, która trwała od 1973 do 1975 roku, wytworzono ogółem 176 pojazdów, z czego większość powstała w 1973 roku. STC-16 był zwykle wypuszczany w kolorze: „Alanya Yellow”. Choć w niewielkich ilościach pojawiały się też czerwone w białe paski lub wersje białe w niebieskie, które były wówczas używane w sporcie.
Nadwozie samochodu typu monocoque z włókna szklanego było zamontowane na spawanej stalowej ramie. Pojazd miał troje drzwi: dla kierowcy, pasażera i tylny bagażnik. Długość samochodu to 3980 mm, szerokość: 1640 mm, wysokość: 1280 mm. Rozstaw osi: 2280 mm. Rozstaw kół przednich wynosił 1320 mm, tylnych 1280 mm, prześwit: 162 mm, sucha masa: 920 kg, z czego 55% przypadło na oś przednią, a 45% na tylną. Pojemność zbiornika paliwa wynosiła 39 litrów.
Układ kierowniczy, podobnie jak w samochodzie podstawowym, był zębatkowy, co w tamtym czasie uważano za nowość. Przełożenie wynosiło 3,34. Promień skrętu: 9 m.
Samochód miał klasyczną konstrukcję z silnikiem z przodu i napędem na tylne koła. Blok silnika chłodzony cieczą był licencjonowaną kopią silnika Forda Kenta. Konwencjonalny czterocylindrowy rzędowy silnik o pojemności 1600 cm³. Głowica wykonana jest z aluminium, każdy cylinder miał dwa zawory. Stopień kompresji wynosi 9:1. Układ zasilania gaźnika GPD. Silnik rozwijał moc 68 KM, przy 5200 obr./min (50 kW). Maksymalny moment obrotowy: 116,0 Nm (11,8 kGm) przy 2600 obr./min. Maksymalne obroty: 5700 na minutę.
Ślad pozostawiony w historii
Ze względu na niski nakład i to, że od premiery minęło pół wieku, samochód uważany jest za dosyć rzadki. W związku z tym cena, jak na standardy tureckie, jest bardzo wysoka. Udało mi się znaleźć ofertę na najpopularniejszym portalu w Turcji, sahibinden.com. Cena przywróconego do pierwotnego stanu Anadol STC-16 wynosi 1 250 000 lirów, czyli około 40 tysięcy dolarów. Za tę kwotę można kupić nowy Togg w wersji podstawowej.
Co ciekawe, jeszcze 20-25 lat temu taki samochód można było znaleźć porzucony na ulicy. Tak więc autor tego artykułu widział opuszczony Anadol STC-16 w strefie przemysłowej miasta Samsun. Niestety właściciela nie udało się odnaleźć. Opony z biegiem czasu się rozpadły. Przez ciągłe przemieszczanie go z miejsca na miejsce wóz doznał uszkodzeń, aż w końcu najwyraźniej trafił na złom, gdyż strefa przemysłowa tego miasta była przeniesiona do nowej lokalizacji.
Samochód często pojawiał się w odcinkach różnych filmów, ale swoją główną rolę zagrał w komedii: „Zaman Makinesi 1973” (Wehikuł czasu) w 2012 roku. Fabuła skupiała się wokół wątku bogatego mężczyzny, który po śmierci pozostawił swojemu leniwemu synowi jedynie Anadol STC-16. Próbując go odpalić, młody człowiek trafił w lata 70. zeszłego wieku. Aby naprawić pojazd nie mając pieniędzy, musiał zostać pomocnikiem w warsztacie. Tam zrozumiał, jak doceniać wkład zwykłych ludzi i sam nauczył się pracować, a nie przepalać życie.
Fajne? Ranking DIY
