Buduję zgrzewarkę kondensatorową. O ile rezystancje styków w układzie ładowania superkondensatora (600F 2,5V) nie przeszkadzają mi, bo najwyżej kondensator będzie się nieco dłużej ładował, o tyle rezystancje te (na łączeniach przewodów, zaciskach, śrubach) w układzie rozładowania powodują przy tak niskim napięciu, że zamiast piku prądowego otrzymuję zaledwie pagórek (no i nici ze zgrzewania). Moje pytanie brzmi: jak można obniżyć rezystancję styków? Mój prowadzący zalecił mi czyszczenie powierzchni i smarowanie smarem grafitowym. Co wy na to?
. Styki przetarłem dokładnie papierem ściernym o grubości 600 i lekko posmarowałem smarem grafitowym (takim ze sklepu motoryzacyjnego) tak by powstał film wypełniający pory po papierze, następnie wszystko mocno poskręcałem śrubami. Za każdym razem ładowałem kondensator do tego samego napięcia to jest do 2,5V. Przy pierwszej próbie przestraszyłem się i przed czasem wyłączyłem kondensator ponieważ pod wpływem temperatury zgrzewania zapaliła się guma na której leżały zgrzewane blaszki. Wykonałem kilka prób i rezultaty są obiecujące (później podkładałem rezoteks ale tez się fajczył). Zgrzeiny są na tyle mocne, że nie mogę rozerwać ich w dłoniach. Blaszki są wykonane ze stopu niklu a ich grubość to około 0,6 mm. Przy próbie pomiaru natężenia prądu blaszki nie zgrzały się, mimo że bocznik miał rezystancję zaledwie 5mOhm. Oscyloskop wskazał wartość około 60A. W kolejnej próbie, po wypięciu bocznika i usunięciu jeszcze jednego zbędnego styku, którego wczesniej nie zauwazyłem, blaszki przepaliły się! Wydaje się zatem, że kondensator jest dobry (nic a nic się nie rozgrzał) a styki opanowałem. Dziękuję wszyskim za wyrażenie swoich opinii. PS. Może ktoś ma pomysł jak można inaczej zmierzyć natężenie prądu w obwodzie rozładowania?
Nie liczyłem jesze przekładników i tak mi sie zdawało że będzie jak przekładnia.
