Zasada działania silnika pierścieniowego niczym nie różni się od zasady działania silnika klatkowego. Jest to dokładnie to samo. Oba typy to "silnik asynchroniczny".
Tyle, że o ile w silniku klatkowym, masz wirnik zwarty na stałe, tak w silniku pierścieniowym jest on otwarty jednostronnie i zamykany jest za pomocą rezystorów zmieniających rezystancję wirnika.
Najpowszechniej stosowane jest stopniowanie, przez zwieranie części rezystorów za pomocą zwykłych styczników. Umożliwia to np. regulację prędkości czy ograniczanie prądów rozruchowych.
W stanie otwartym silnik nie powinien się obracać, za to działa jak transformator w stanie jałowym. W tym momencie można zmierzyć na pierścieniach napięcie indukowane w wirniku. Jeżeli jest ono równe napięciu podanemu na tabliczce znamionowej silnika - silnik jest sprawny.
Jeżeli się obraca mimo otwartych pierścieni, oznacza to zwykle zwarcie międzyzwojowe i stworzenie się przez to zamkniętej klatki w części wirnika. Zmienia się też napięcie indukowane na wirniku.
Różnica jest czysto konstrukcyjna. Żeby silnik pierścieniowy pracował, jego uzwojenie musi być zwarte od strony pierścieni. Dzięki pierścieniom mamy po prostu możliwość włączenia się w obwód twornika i wpływania na jakość pracy silnika za pomocą zewnętrznej aparatury.
Dziś silniki takie odchodzą do lamusa, dzięki rozwojowi falowników, umożliwiających łatwe sterowanie silnikami klatkowymi.
Silniki pierścieniowe są bowiem bardzo drogie w budowie, konserwacji i eksploatacji.
W momencie upowszechnienia się sterowania częstotliwością zwykłych i dużo tańszych silników klatkowych, zaczęły one wypierać kosztowne silniki pierścieniowe. Przez to też, ciężko dziś o odpowiednie materiały. Jeżeli chcesz coś o tym poczytać, sugerowałbym bibliotekę techniczną (antykwariaty, pchle targi) i książki lub podręczniki do maszyn elektrycznych z przed 1990 roku. Wtedy to był dość powszechny jeszcze typ napędów dużej mocy.
