Coś nowego z niczego. Spalone głośniki. Jak robione są dolne resory?

✨ Dyskusja dotyczy samodzielnej budowy głośnika z wykorzystaniem uszkodzonych (spalonych) przetworników, łączenia układów magnetycznych oraz nawijania własnej cewki o dużej wysokości (nawet do 105 mm) i oporności około 3 Ω. Poruszono kwestie doboru drutu (np. 0,5 mm lub 0,8 mm aluminiowego), materiałów na karkas (puszka aluminiowa, preszpan, sklejka), klejów odpornych na wysoką temperaturę (JB Weld, butapren, kleje epoksydowe, klej termiczny Technicoll) oraz problemów z rozdzieleniem nabiegunników od magnesów. Omówiono konstrukcję dolnych resorów (zawieszeń) – ich ilość, rozstaw (5 mm lub 15 mm), twardość i elastyczność, a także wpływ ich parametrów na stabilizację osi cewki i amplitudę wychyleń (do ±50 mm). Zwrócono uwagę na znaczenie szczeliny magnetycznej (około 2 mm) i wysokości nabiegunnika dla efektywności pola magnetycznego i Xmax. Wskazano, że większa wysokość nabiegunnika zwiększa efektywność, a szeroka szczelina służy wentylacji i wyrównywaniu ciśnień. Poruszono temat membran – wykorzystanie oryginalnych lub zakup membran STX 15" wzmacnianych włóknem szklanym i żywicą epoksydową, a także górnego zawieszenia z dętki. Dyskutowano o problemach z centrowaniem dużych cewek i potencjalnej nieliniowości przy dużych wymiarach. Wskazano, że do klejenia elementów konstrukcyjnych stosuje się różne kleje, w tym epoksydowe i butapren, a do mocowania magnesów często używa się kleju w połączeniu z mechanicznym dociskiem (szpilki M6). Wskazano także na możliwość wykonania własnych resorów z tkaniny impregnowanej i formowanych na tokarce. Całość projektu ma na celu uzyskanie głośnika o dużym wychyleniu i niskim SPL, nastawionego na mocny, wolny bas, bez wymagań co do jakości dźwięku.
Wygenerowane przez model językowy.