Z archiwum elektroniki - jak działał analogowy system obrazowania powierzchni Ziemi z orbity,
oraz jak przełączano pakiety danych bez internetu ?
Zdjęcia Ziemi z orbity w 1959r.
Obecnie każdy może obejrzeć zdjęcia satelitarne Ziemi korzystając z komputera połączonego z internetem i przeglądarki WWW .
W 1959r. zdjęcia satelitarne na żądanie były zarezerwowane dla celów wojskowych. Amerykański program satelitów Corona pozwalał na wykonywanie zdjęć Ziemi z orbity okołoziemskiej w latach 1959-1972.
Satelity szpiegowskie Corona na swoim pokładzie miały zainstalowane analogowe aparaty fotograficzne oraz system przesuwania i zwijania kliszy. Wykonywano próby z kliszami czarno-białymi, kolorowymi oraz czułymi na podczerwień. Na pokładzie instalowano jeden, dwa, a nawet trzy obiektywy aparatów, można było uzyskać zdjęcia stereoskopowe. Mechanizm pozwalał na wykonywanie zdjęć oraz zwinięcie kliszy w zasobniku. Zasobnik był odrzucany i opadał na powierzchnię Ziemi. Zasobniki automatycznie otwierały spadochron, opadające kapsuły mogły być przechwycone w locie przez przelatujący samolot. Kapsuły mogły dryfować na powierzchni morza, jednak jeżeli nie zostały wyłowione w ciągu dwóch dni zatyczka z soli rozpuszczała się, pozwalając kapsule zatonąć.
W zależności od obiektywu można było uzyskiwać zaskakująco dobrą szczegółowość 1.8-7.5m lub szerokokątne zdjęcia o "rozdzielczości" 140m.
Co ciekawe w satelitach projektu Corona, występował problem z ładunkami elektrostatycznymi, które w postaci wyładowań koronowych naświetlały kliszę pogarszając jakość zdjęć.
Alternatywnym pomysłem do programu Corona był SAMOS (1960r.), w ramach projektu zakładano wykonywanie, wywoływanie, skanowanie zdjęć wewnątrz satelity, następnie przesyłanie skanu drogą radiową na Ziemię.
Radzieckim odpowiednikiem były satelity Zenit (1961).
Satelity projektu Zenit podobnie jak Corona wyrzucały zasobniki z kliszą oraz aparatem (tutaj różnica w stosunku do Corona), które opadały na spadochronie. Zasobniki wyposażone były w nadajnik radiowy ułatwiający odnalezienie ładunku. Uzupełnieniem satelitów Zenit były radzieckie satelity szpiegowskie Yantar, które mogły przebywać na orbicie znacznie dłużej.
To były czasy, gdy technologia analogowa konkurowała z cyfrową w obszarze fotografii. W kolejnych latach zastosowano przetworniki CCD z dobrej jakości obiektywami (często zwierciadlanymi) oraz radiową transmisję wykonanych zdjęć.
Orbitalny przełącznik z szyfrowaniem.
Strzała to nazwa systemu radzieckich satelitów telekomunikacyjnych (1970r.) pracujących w trybie store and forward.
Satelity serii Strzała odbierały komunikaty z różnych źródeł (agenci wywiadu, jednostki wojskowe) w momencie przelotu nad nadawcą. Odebrany komunikat był zapisywany w pamięci satelity. Gdy satelita przelatywał np. nad Moskwą, wysyłał zapisane komunikaty.
Seria satelitów Strzała pracowała zwykle na niskich częstotliwościach (150-400MHz) oraz niskich orbitach (LEO). Późniejsze wersje posiadały możliwość szyfrowania transmisji, z czasem rosła pojemność pamięci pokładowej (12Mbit), wymagane prędkości transmisji nie były duże (np. 2,4-64kb/s), moc dostarczana z paneli słonecznych w zależności od wersji 8-150W + akumulatory składujące energię.
W 2009 jeden z satelitów konstelacji Strzała zderzył się z satelitą telekomunikacyjnym Iridium 33 będącego częścią systemu zapewniającego satelitarne usługi telefoniczne o zasięgu globalnym.
Technologie niegdyś zarezerwowane do zastosowań wojskowych, możemy obecnie wykorzystywać na co dzień, chociażby korzystając z map Google Earth, czy też przesyłając zaszyfrowane maile z kontynentu na kontynent...
Źródła:
http://en.wikipedia.org/wiki/Corona_(satellite)
http://www.kosmonauta.net/2012/09/corona-program/
http://pl.wikipedia.org/wiki/Strzała_(satelita)
http://en.wikipedia.org/wiki/Samos_(satellite)
http://en.wikipedia.org/wiki/Zenit_(satellite)
http://en.wikipedia.org/wiki/Yantar_(satellite)
http://pl.wikipedia.org/wiki/Strzała_(satelita)
http://en.wikipedia.org/wiki/Strela_(satellite)
oraz jak przełączano pakiety danych bez internetu ?
Zdjęcia Ziemi z orbity w 1959r.
Obecnie każdy może obejrzeć zdjęcia satelitarne Ziemi korzystając z komputera połączonego z internetem i przeglądarki WWW .
W 1959r. zdjęcia satelitarne na żądanie były zarezerwowane dla celów wojskowych. Amerykański program satelitów Corona pozwalał na wykonywanie zdjęć Ziemi z orbity okołoziemskiej w latach 1959-1972.
Satelity szpiegowskie Corona na swoim pokładzie miały zainstalowane analogowe aparaty fotograficzne oraz system przesuwania i zwijania kliszy. Wykonywano próby z kliszami czarno-białymi, kolorowymi oraz czułymi na podczerwień. Na pokładzie instalowano jeden, dwa, a nawet trzy obiektywy aparatów, można było uzyskać zdjęcia stereoskopowe. Mechanizm pozwalał na wykonywanie zdjęć oraz zwinięcie kliszy w zasobniku. Zasobnik był odrzucany i opadał na powierzchnię Ziemi. Zasobniki automatycznie otwierały spadochron, opadające kapsuły mogły być przechwycone w locie przez przelatujący samolot. Kapsuły mogły dryfować na powierzchni morza, jednak jeżeli nie zostały wyłowione w ciągu dwóch dni zatyczka z soli rozpuszczała się, pozwalając kapsule zatonąć.
W zależności od obiektywu można było uzyskiwać zaskakująco dobrą szczegółowość 1.8-7.5m lub szerokokątne zdjęcia o "rozdzielczości" 140m.
Co ciekawe w satelitach projektu Corona, występował problem z ładunkami elektrostatycznymi, które w postaci wyładowań koronowych naświetlały kliszę pogarszając jakość zdjęć.
Alternatywnym pomysłem do programu Corona był SAMOS (1960r.), w ramach projektu zakładano wykonywanie, wywoływanie, skanowanie zdjęć wewnątrz satelity, następnie przesyłanie skanu drogą radiową na Ziemię.
Radzieckim odpowiednikiem były satelity Zenit (1961).
Satelity projektu Zenit podobnie jak Corona wyrzucały zasobniki z kliszą oraz aparatem (tutaj różnica w stosunku do Corona), które opadały na spadochronie. Zasobniki wyposażone były w nadajnik radiowy ułatwiający odnalezienie ładunku. Uzupełnieniem satelitów Zenit były radzieckie satelity szpiegowskie Yantar, które mogły przebywać na orbicie znacznie dłużej.
To były czasy, gdy technologia analogowa konkurowała z cyfrową w obszarze fotografii. W kolejnych latach zastosowano przetworniki CCD z dobrej jakości obiektywami (często zwierciadlanymi) oraz radiową transmisję wykonanych zdjęć.
Orbitalny przełącznik z szyfrowaniem.
Strzała to nazwa systemu radzieckich satelitów telekomunikacyjnych (1970r.) pracujących w trybie store and forward.
Satelity serii Strzała odbierały komunikaty z różnych źródeł (agenci wywiadu, jednostki wojskowe) w momencie przelotu nad nadawcą. Odebrany komunikat był zapisywany w pamięci satelity. Gdy satelita przelatywał np. nad Moskwą, wysyłał zapisane komunikaty.
Seria satelitów Strzała pracowała zwykle na niskich częstotliwościach (150-400MHz) oraz niskich orbitach (LEO). Późniejsze wersje posiadały możliwość szyfrowania transmisji, z czasem rosła pojemność pamięci pokładowej (12Mbit), wymagane prędkości transmisji nie były duże (np. 2,4-64kb/s), moc dostarczana z paneli słonecznych w zależności od wersji 8-150W + akumulatory składujące energię.
W 2009 jeden z satelitów konstelacji Strzała zderzył się z satelitą telekomunikacyjnym Iridium 33 będącego częścią systemu zapewniającego satelitarne usługi telefoniczne o zasięgu globalnym.
Technologie niegdyś zarezerwowane do zastosowań wojskowych, możemy obecnie wykorzystywać na co dzień, chociażby korzystając z map Google Earth, czy też przesyłając zaszyfrowane maile z kontynentu na kontynent...
Źródła:
http://en.wikipedia.org/wiki/Corona_(satellite)
http://www.kosmonauta.net/2012/09/corona-program/
http://pl.wikipedia.org/wiki/Strzała_(satelita)
http://en.wikipedia.org/wiki/Samos_(satellite)
http://en.wikipedia.org/wiki/Zenit_(satellite)
http://en.wikipedia.org/wiki/Yantar_(satellite)
http://pl.wikipedia.org/wiki/Strzała_(satelita)
http://en.wikipedia.org/wiki/Strela_(satellite)
Fajne? Ranking DIY
