W jaki sposób w latach 50-tych ubiegłego wieku realizowano wyświetlanie wielkoformatowych obrazów z transmisji na żywo na koncertach, transmisjach wydarzeń sportowych, czy też informacji o misji w sali kontrolnej NASA?
Obecnie projektory DLP, są poręcznymi przenośnymi urządzeniami umożliwiającymi wyświetlanie obrazów w wysokiej rozdzielczości. Coraz częściej stosowane jest źródło światła LED co dodatkowo zmniejsza wymiary i wagę urządzenia. Jak wyglądali przodkowie projektorów LCD?
Wczesne metody projekcji wideo zaprezentował Mike Harrison na konferencji Hackaday 2016.
Projektor CRT.
Jednym ze sposobów wyświetlania obrazu na dużej powierzchni było wykorzystanie projektora CRT. Projektor w wersji kolorowej posiadał trzy kineskopy z luminoforami w trzech kolorach oraz układy optyczne pozwalające na nałożenie trzech obrazów na ekranie. Kineskopy pracowały na granicy swoich możliwości, z wymuszonym chłodzeniem oraz napięciem około 50kV.
We wczesnych modelach wykorzystywane były soczewki olejowe. Zatrzymanie odchylania wiązki elektronów groziło natychmiastowym uszkodzeniem luminoforu. Praca przy napięciach 50kV powodowała ryzyko emisji promieniowania X.
Unowocześnione analogowe lub analogowo-cyfrowe wersje projektorów CRT o rozmiarach kilku współczesnych projektorów DLP, można czasem spotkać w czeluściach magazynów używanego sprzętu dużych korporacji.
W okolicach roku 2000 dostępne były w produkcji projektory CRT o rozdzielczości HD i większej. Fascynaci budowy domowego kina, korzystali z projektorów CRT ze względu na oferowaną jakość obrazu lepszą niż w dostępnych projektorach LCD.
Eidophor - wysokie napięcie, olej, pompy próżniowe.
Źródłem światła dla tego rodzaju projektora była lampa łukowa lub ksenonowa. Światło padało na taflę oleju na powierzchni lustra, tafla cieczy odkształcana była z wykorzystaniem wiązki elektronów. Robocze odkształcenia powierzchni wynosiły ~2?m. Lustro wirowało z niewielką prędkością. Moc wiązki elektronów była stała, modulowano szybkość odchylania wiązki. Tam gdzie wiązka przemieszczała się wolniej, silniej wpływała na powierzchnię cieczy. Obrotowe filtry lub trzy zespoły projekcyjne pozwalały na wyświetlanie obrazu kolorowego.
Olej w pierwszych wersjach był chłodzony do około 10°C, w kolejnych wersjach wykorzystano podgrzewanie. Układ wymagał wytworzenia i utrzymywania próżni o odpowiednich parametrach.
Jak widać całość była niesamowicie skomplikowana oraz wykorzystywała analogowe obwody oparte o lampy elektronowe. Dodatkowo pierwsze modele wymagały częstej wymiany katod (co ~50 godzin pracy). Z energii dostarczonej przez źródło światła, efektywnie wykorzystywane było ~2%, reszta zamieniała się na ciepło, dlatego często wykorzystywane było chłodzenie wodne. We wczesnych modelach działo elektronowe zasilane było napięciem ~20kV, urządzenie wykorzystywało 200 lamp, waga 500kg.


Kolejne wersje wykorzystywały tranzystory oraz uzyskiwały coraz lepszą jakość obrazu oraz bardziej kompaktowe rozmiary. Źródłem sygnału mogły być standardy PAL/NTSC w przeciwieństwie do specjalizowanych kamer potrzebnych w pierwszych wersjach urządzeń. Nawet gdy Eidophor był nieużywany, wymagane było regularne uruchamianie pompy próżniowej, aby uniknąć zanieczyszczenia układu parującym olejem.
Konkurencyjnym systemem był projektor Talaria, również wykorzystujący odkształcenia elektrostatyczne oleju do projekcji obrazu.


Czy znacie inne wczesne technologie, wyświetlania na dużych ekranach transmisji na żywo ?
Czy współczesne telebimy LED, również miały swoich poprzedników technologicznych?
Źródło:
https://www.youtube.com/watch?v=3-BvMcqEc98
Obecnie projektory DLP, są poręcznymi przenośnymi urządzeniami umożliwiającymi wyświetlanie obrazów w wysokiej rozdzielczości. Coraz częściej stosowane jest źródło światła LED co dodatkowo zmniejsza wymiary i wagę urządzenia. Jak wyglądali przodkowie projektorów LCD?
Wczesne metody projekcji wideo zaprezentował Mike Harrison na konferencji Hackaday 2016.
Projektor CRT.
Jednym ze sposobów wyświetlania obrazu na dużej powierzchni było wykorzystanie projektora CRT. Projektor w wersji kolorowej posiadał trzy kineskopy z luminoforami w trzech kolorach oraz układy optyczne pozwalające na nałożenie trzech obrazów na ekranie. Kineskopy pracowały na granicy swoich możliwości, z wymuszonym chłodzeniem oraz napięciem około 50kV.
We wczesnych modelach wykorzystywane były soczewki olejowe. Zatrzymanie odchylania wiązki elektronów groziło natychmiastowym uszkodzeniem luminoforu. Praca przy napięciach 50kV powodowała ryzyko emisji promieniowania X.
Unowocześnione analogowe lub analogowo-cyfrowe wersje projektorów CRT o rozmiarach kilku współczesnych projektorów DLP, można czasem spotkać w czeluściach magazynów używanego sprzętu dużych korporacji.
W okolicach roku 2000 dostępne były w produkcji projektory CRT o rozdzielczości HD i większej. Fascynaci budowy domowego kina, korzystali z projektorów CRT ze względu na oferowaną jakość obrazu lepszą niż w dostępnych projektorach LCD.
Eidophor - wysokie napięcie, olej, pompy próżniowe.
Źródłem światła dla tego rodzaju projektora była lampa łukowa lub ksenonowa. Światło padało na taflę oleju na powierzchni lustra, tafla cieczy odkształcana była z wykorzystaniem wiązki elektronów. Robocze odkształcenia powierzchni wynosiły ~2?m. Lustro wirowało z niewielką prędkością. Moc wiązki elektronów była stała, modulowano szybkość odchylania wiązki. Tam gdzie wiązka przemieszczała się wolniej, silniej wpływała na powierzchnię cieczy. Obrotowe filtry lub trzy zespoły projekcyjne pozwalały na wyświetlanie obrazu kolorowego.
Olej w pierwszych wersjach był chłodzony do około 10°C, w kolejnych wersjach wykorzystano podgrzewanie. Układ wymagał wytworzenia i utrzymywania próżni o odpowiednich parametrach.
Jak widać całość była niesamowicie skomplikowana oraz wykorzystywała analogowe obwody oparte o lampy elektronowe. Dodatkowo pierwsze modele wymagały częstej wymiany katod (co ~50 godzin pracy). Z energii dostarczonej przez źródło światła, efektywnie wykorzystywane było ~2%, reszta zamieniała się na ciepło, dlatego często wykorzystywane było chłodzenie wodne. We wczesnych modelach działo elektronowe zasilane było napięciem ~20kV, urządzenie wykorzystywało 200 lamp, waga 500kg.
Kolejne wersje wykorzystywały tranzystory oraz uzyskiwały coraz lepszą jakość obrazu oraz bardziej kompaktowe rozmiary. Źródłem sygnału mogły być standardy PAL/NTSC w przeciwieństwie do specjalizowanych kamer potrzebnych w pierwszych wersjach urządzeń. Nawet gdy Eidophor był nieużywany, wymagane było regularne uruchamianie pompy próżniowej, aby uniknąć zanieczyszczenia układu parującym olejem.
Konkurencyjnym systemem był projektor Talaria, również wykorzystujący odkształcenia elektrostatyczne oleju do projekcji obrazu.
Czy znacie inne wczesne technologie, wyświetlania na dużych ekranach transmisji na żywo ?
Czy współczesne telebimy LED, również miały swoich poprzedników technologicznych?
Źródło:
https://www.youtube.com/watch?v=3-BvMcqEc98
Fajne? Ranking DIY