Mało kto zastanawia się, w jaki sposób funkcjonuje globalna sieć telekomunikacyjna i jak informacje przemieszczają się między kontynentami. Biorąc pod uwagę fakt, że 70% powierzchni Ziemi pokrywa woda, okazuje się, że tradycyjne naziemne oraz satelitarne rozwiązania nie zawsze są wystarczające. Dlatego powstały podwodne linie komunikacyjne, które umożliwiają szybki przesył danych na ogromne odległości.
Historia linii komunikacyjnych
Wraz z wprowadzeniem do naszego życia telegrafu, telefonu i innych środków komunikacji pojawiła się potrzeba połączenia miast i państw rozdzielonych wieloma przegrodami wodnymi. Ominięcie ich drogą lądową okazało się kosztowne, trudne, a czasami niemożliwe, dlatego inżynierowie zaczęli myśleć o układaniu kabli na podłożu dna zbiorników wodnych. W ten sposób w 1850 roku przez kanał La Manche położono pierwszą podwodną linię komunikacyjną łączącą Wielką Brytanię z Francją.
Po tym udanym eksperymencie powstał zamysł skomunikowania Wielkiej Brytanii i USA przez Ocean Atlantycki. Pierwsza próba, podjęta w 1857 r., zakończyła się jednak porażką. Przeciągany z lądu kabel zerwał się na głębokości prawie 3200 metrów, w związku z czym prace musiały zostać odłożone na rok.
W 1858 dwa statki, Agamemnon i Niagara, podjęły próbę dokończenia sprawy. Pomimo kilku niepowodzeń projekt został ukończony pomyślnie — każdy ze statków dotarł do lądu i połączył morską część kabla z lądową.
16 sierpnia 1858 roku królowa Wiktoria i prezydent USA — James Buchanan — wymienili telegramy gratulacyjne. Przekazanie 103-wyrazowego pozdrowienia zajęło 16 godzin. Powodem była duża pojemność (dwa przewody położone równolegle działają jako kondensator z odpowiednimi skutkami dla sygnału) i rezystancja kabla.
Na początku lat 60., po kryzysie karaibskim, powstała linia łączności bezpośredniej między Washingtonem a Moskwą, przebiegająca na dnie Oceanu Atlantyckiego. W Moskwie stosowano amerykańskie urządzenie, w Waszyngtonie zaś — produkcji NRD na zlecenie Związku Radzieckiego. Były to aparaty telegraficzne (teletype). Szybkość wymiany danych tego rozwiązania nie robi aktualnie na nikim wrażenia.
Wiele lat później przewody metalowe zostały zastąpione przez światłowodowe, które umożliwiły większą prędkość przesyłu danych. W 1988 roku zbudowano pierwszą transoceaniczną linię światłowodową o długości 10 000 km między Japonią i Stanami Zjednoczonymi.
Konstrukcja podwodnych kabli musi spełniać wysokie wymagania techniczne. Przewody te są odporne na ekstremalne warunki środowiskowe, takie jak wysokie ciśnienie w głębinach oceanicznych, niskie temperatury oraz oddziaływanie prądów morskich. Standardowy kabel składa się z wielu warstw ochronnych, w tym osłony stalowej, izolacji wodoodpornej oraz powłoki wzmacniającej. Rdzeń zawiera światłowody, które są medium transmisyjnym dla danych.
Dzięki postępowi w technologii układania podwodnych linii komunikacyjnych oraz sprzętu nastąpił ich rozwój i udoskonalenie. Obecnie na całym świecie stosuje się setki kabli podwodnych, a ich łączna długość przekracza milion kilometrów. Istnieje nawet ich interaktywna mapa.
Klasyfikacja podwodnych linii komunikacyjnych
Współcześnie różnią się one pod względem technologii, wymogów oraz zadań.
Część ma inny zakres długości. Istnieją na przykład krótkie linie, które nie wymagają wzmacniania sygnału, a także długie, gdzie jest to niezbędne.
Po drugie — kable różnią się według zadań. Linie podwodne służą do telekomunikacji, do przekazywania energii wysokiego napięcia, do komunikacji ze statkami podwodnymi oraz w systemach ostrzegawczych w sytuacjach podwodnych i nawodnych.
Technologia wykonania linii zależy od kształtu dna, składu gleby i warunków lodowych.
Krótkie, jednoprzęsłowe linie komunikacyjne
Są one zazwyczaj jednoodcinkowe (bez wzmacniaczy), a ich długość nie przekracza 180 km. Najczęściej wykorzystuje się je do przepraw podwodnych, np. przez rzeki o szerokości kilku kilometrów, lub cieśniny, gdy nie ma możliwości zbudowania mostu. Takie podwodne odcinki stają się częścią linii lądowych i praktycznie niczym nie różnią się od konwencjonalnych systemów DWDM (zwielokrotnianie sygnałów za pomocą światła laserowego).
Ze względu na niewielką odległość stosuje się światłowód G.652. Jest to międzynarodowy standard światłowodów jednomodowych. Definiuje on charakterystyki włókien optycznych przystosowanych do funkcjonowania w zakresie długości fal 1310 nm i 1550 nm, co czyni je najszerzej wykorzystywanymi w sieciach telekomunikacyjnych.
Ażeby zmniejszyć liczbę złączy podwodnych, ze względu na ich wysoki koszt, złożoność instalacji, obsługiwania i konserwacji, kable układane są odcinkami o długości 25–50 km.
Aby zminimalizować liczbę sprzężeń podwodnych, wzmacniacze są często umieszczane symetrycznie w jednym punkcie w obu kierunkach. W ten sposób nie wykorzystuje się standardowych długości kabli konstrukcyjnych, lecz wykonuje się je w odcinkach w potrzebnym zakresie. Zwykle stosuje się światłowód G.652 lub G.654D opracowany dla długich linii.
Zasada działania wzmacniaczy ROPA
Ultradługie linie naziemne i podwodne korzystają z kabli światłowodowych bez repeaterów, ponieważ można zaoszczędzić na nakładach inwestycyjnych, unikając pośrednich miejsc wzmacniania i powiązanych z tym kosztów operacyjnych.
ROPA to element wzmacniacza ze światłowodem domieszkowanym erbem, zwykle znajdującego się w odległości 100 km od terminala i zdalnie pompowanego laserem z końca odbiorczego. Ponieważ do samego wzmacniacza nie jest doprowadzane zasilanie elektryczne, system jest uważany za bezrepeaterowy. Istnieje wiele schematów dotyczących konfiguracji pompowania. Ze względu na dostępność laserów o dużej mocy z długością fali w zakresie 1480 nm jest to powszechny wybór jako pompy. Zaletą takiego układu jest to, że wzmacniacz ROPA nie tylko kompensuje stratę we włóknie, ale także zapewnia wzmocnienie swojej pompy wyjściowej, która jest następnie ponownie wykorzystywana jako pompa dla ROPA.
Urządzenie składa się z dwóch wzmacniaczy Ramana – jednego przy terminalach nadawczych i drugiego przy odbiorczych. ROPA to pompowany wstecznie, 15-metrowy EDF umieszczony w odległości 100 km od terminala odbiorczego. Wzmacniacz Ramana na końcu transmisji to światłowód jednomodowy (SMF) z pompowaniem do przodu przy 1485 nm. Światłowód (DCF) kompensuje całkowitą dyspersję chromatyczną w łączu 200 km. Wzmacniacz Ramana na końcu odbioru to również 100 km SMF, ale jest pompowany do tyłu przy długości fali 1485 nm.
W skład wyposażenia wchodzi generator promieniowania optycznego („pompa”) o długości fali około 1480 nm. Stosowany jest również multiplekser, który pompuje światło laserowe do światłowodu.
Bierny element wzmacniacza jest instalowany w odcinkach kabla linii. Stanowi podwodne sprzęgnięcie z odcinkiem włókna erbowego, w którym następuje wzmocnienie sygnału.
Promieniowanie pompy przesyłane jest za pomocą światłowodu telekomunikacyjnego lub w połączeniu z dodatkowym światłowodem w celu zapewnienia większej mocy.
Na liniach (w warunkach rzeczywistych – do 300-350 km) może znajdować się jeden lub dwa wzmacniacze ROPA. Optymalny wybór miejsca instalacji jest kluczowym zadaniem podczas projektowania, ponieważ od niego zależy efektywność wzmocnienia.
Aby zminimalizować liczbę sprzężeń podwodnych, wzmacniacze są często umieszczane symetrycznie w jednym punkcie w obu kierunkach. W tym przypadku nie stosuje się standardowych długości kabli konstrukcyjnych — wykonuje się je w pojedynczych odcinkach o wymaganej długości. Zastosowane włókno jest zgodne ze standardem G.652 lub G.654D i zostało opracowane specjalnie dla dalekosiężnych podwodnych linii komunikacyjnych.
Jedną z głównych zalet krótkich linii komunikacyjnych jest to, że wzmacniacze podwodne nie wymagają dostępu do prądu. Znacznie obniża to całkowity koszt przedsięwzięcia.
Długie linie komunikacyjne do 800 km
Jeżeli mówimy o zakresie większym niż 350 km, projektuje się układy wieloprzęsłowe. Jest to konieczne ze względu na straty mocy sygnału, powstanie efektów nieliniowych i rozproszenie światła przy takich odległościach.
Jednym z problemów linii wieloprzęsłowych jest konieczność stosowania dodatkowych włókien pompujących, co komplikuje eksploatację. Warto również wziąć pod uwagę, że moc pompowania zanika w miarę przesyłania sygnału do wzmacniaczy. Do sprawnej eksploatacji linii wieloprzęsłowych niezbędne są wzmacniacze EDFA oraz zasilanie ich energią podwodną za pomocą sprzęgieł podwodnych.
Jak wygląda praca wzmacniaczy EDFA
Działają one na prąd stały, który dostarczany jest poprzez zdalny układ zasilania. Składa się z:
– zasilaczy,
– kabla przewodzącego,
– urządzenia do ekstrakcji energii dla EDFA.
Elementem przewodzącym jest spawana rurka miedziana, która nie tylko przewodzi prąd, ale także zapewnia dodatkową ochronę włókien przed uszkodzeniem. W liniach tego typu stosowane są włókna o standardzie G.652 lub G.654D. Na końcach podwodnej linii umieszczono zasilacze o mocy dochodzącej do kilku kilowatów. Aby zwiększyć niezawodność, zasilanie jest duplikowane.
Konstrukcja linii wieloprzęsłowej
Składają się one zazwyczaj z 10 odcinków, z których każdy ma długość 70–80 km. Aby zapewnić optymalny stosunek sygnału do szumu (OSNR) w kaskadzie wzmacniaczy, stosuje się dwa odcinki kabla – dwa odcinki konstrukcyjne na każdy odcinek.
Ograniczenie 10-zakresowe jest rezultatem nierównomiernego tłumienia sygnału przy różnych długościach fal. Wynika ono z ograniczeń filtrów GFF (Gain Flattening Filter) we wzmacniaczach EDFA.
Sterowanie wzmacniaczem
EDFA wyposażone są w moduł sterowania i monitorowania parametrów, który jest podłączony do kanału serwisowego, przesyłającego dane na odrębnej długości fali poprzez główne włókno. Ten kanał jest wyprowadzany przez OADM (Optical Advanced Multiplexer).
Wzmacniaczami można sterować zdalnie, dostosowując ich moc w czasie rzeczywistym. Możliwe jest również uruchamianie kanałów pojedynczo, dlatego system nazwano „Krok po kroku”.
Linie komunikacji transoceanicznej
Najdłuższe trasy powstały na tej samej zasadzie, co te opisane wcześniej, lecz zastosowano w nich dodatkowe rozwiązania.
Co 8-10 przęseł montowane są tłumiki (korektory), które korygują kształt widma sygnału i umożliwiają jego transmisję na duże odległości.
Zastosowano włókno G.654D o minimalnym tłumieniu (0,2 dB/km). Zwiększono moc zdalnego systemu zasilania do 12-16 kW.
Przyjrzyjmy się pokrótce, jak działa technologia Flex Less, która pozwala skonfigurować ścieżkę liniową (zespół środków technicznych systemu) dla pełnego obciążenia. Na początku linii instalowane są multipleksery, które mogą wprowadzić do siatki częstotliwości kanał roboczy lub stałe promieniowanie z generatora szerokopasmowego o równoważnej mocy. W tym przypadku promieniowanie włączane jest na wszystkich nieużywanych kanałach, a konfiguracja sprzętu ścieżki liniowej odbywa się tylko raz. Aby dodać kanał informacyjny, należy przełączyć wyjście generatora na wyjście nadajnika.
Wniosek
Podwodne linie komunikacyjne fiber optyczne stanowią istotną, choć niewidoczną część globalnej infrastruktury telekomunikacyjnej. W zależności od długości trasy inżynierowie stosują różne rozwiązania: od prostych wzmacniaczy ROPA po skomplikowane systemy transoceaniczne. Wybór technologii wpływa nie tylko na koszt projektu, ale także na jego odporność na błędy i przepustowość.
Podwodne kable komunikacyjne odgrywają kluczową rolę w globalnej transmisji danych. Choć może się wydawać, że prym w tym zakresie wiodą satelity, to właśnie światłowody odpowiadają za około 99% międzynarodowego przesyłu danych. Wynika to z ich niezawodności. A także z dużej przepustowości oraz mniejszych opóźnień w przesyłaniu informacji w porównaniu do technologii satelitarnej.
Obecnie istnieją już linie kablowe niewymagające wzmacniaczy, nowe materiały do światłowodów, bardziej odpornych na wpływy mechaniczne, co pozwoli zmniejszyć koszty budowy oraz eksploatacji.
Historia linii komunikacyjnych
Wraz z wprowadzeniem do naszego życia telegrafu, telefonu i innych środków komunikacji pojawiła się potrzeba połączenia miast i państw rozdzielonych wieloma przegrodami wodnymi. Ominięcie ich drogą lądową okazało się kosztowne, trudne, a czasami niemożliwe, dlatego inżynierowie zaczęli myśleć o układaniu kabli na podłożu dna zbiorników wodnych. W ten sposób w 1850 roku przez kanał La Manche położono pierwszą podwodną linię komunikacyjną łączącą Wielką Brytanię z Francją.
Po tym udanym eksperymencie powstał zamysł skomunikowania Wielkiej Brytanii i USA przez Ocean Atlantycki. Pierwsza próba, podjęta w 1857 r., zakończyła się jednak porażką. Przeciągany z lądu kabel zerwał się na głębokości prawie 3200 metrów, w związku z czym prace musiały zostać odłożone na rok.
W 1858 dwa statki, Agamemnon i Niagara, podjęły próbę dokończenia sprawy. Pomimo kilku niepowodzeń projekt został ukończony pomyślnie — każdy ze statków dotarł do lądu i połączył morską część kabla z lądową.
16 sierpnia 1858 roku królowa Wiktoria i prezydent USA — James Buchanan — wymienili telegramy gratulacyjne. Przekazanie 103-wyrazowego pozdrowienia zajęło 16 godzin. Powodem była duża pojemność (dwa przewody położone równolegle działają jako kondensator z odpowiednimi skutkami dla sygnału) i rezystancja kabla.
Na początku lat 60., po kryzysie karaibskim, powstała linia łączności bezpośredniej między Washingtonem a Moskwą, przebiegająca na dnie Oceanu Atlantyckiego. W Moskwie stosowano amerykańskie urządzenie, w Waszyngtonie zaś — produkcji NRD na zlecenie Związku Radzieckiego. Były to aparaty telegraficzne (teletype). Szybkość wymiany danych tego rozwiązania nie robi aktualnie na nikim wrażenia.
Wiele lat później przewody metalowe zostały zastąpione przez światłowodowe, które umożliwiły większą prędkość przesyłu danych. W 1988 roku zbudowano pierwszą transoceaniczną linię światłowodową o długości 10 000 km między Japonią i Stanami Zjednoczonymi.
Konstrukcja podwodnych kabli musi spełniać wysokie wymagania techniczne. Przewody te są odporne na ekstremalne warunki środowiskowe, takie jak wysokie ciśnienie w głębinach oceanicznych, niskie temperatury oraz oddziaływanie prądów morskich. Standardowy kabel składa się z wielu warstw ochronnych, w tym osłony stalowej, izolacji wodoodpornej oraz powłoki wzmacniającej. Rdzeń zawiera światłowody, które są medium transmisyjnym dla danych.
Dzięki postępowi w technologii układania podwodnych linii komunikacyjnych oraz sprzętu nastąpił ich rozwój i udoskonalenie. Obecnie na całym świecie stosuje się setki kabli podwodnych, a ich łączna długość przekracza milion kilometrów. Istnieje nawet ich interaktywna mapa.
Mapa kabli podwodnych wygenerowana przez https://firefly.adobe.com/.
Klasyfikacja podwodnych linii komunikacyjnych
Współcześnie różnią się one pod względem technologii, wymogów oraz zadań.
Część ma inny zakres długości. Istnieją na przykład krótkie linie, które nie wymagają wzmacniania sygnału, a także długie, gdzie jest to niezbędne.
Po drugie — kable różnią się według zadań. Linie podwodne służą do telekomunikacji, do przekazywania energii wysokiego napięcia, do komunikacji ze statkami podwodnymi oraz w systemach ostrzegawczych w sytuacjach podwodnych i nawodnych.
Technologia wykonania linii zależy od kształtu dna, składu gleby i warunków lodowych.
Krótkie, jednoprzęsłowe linie komunikacyjne
Są one zazwyczaj jednoodcinkowe (bez wzmacniaczy), a ich długość nie przekracza 180 km. Najczęściej wykorzystuje się je do przepraw podwodnych, np. przez rzeki o szerokości kilku kilometrów, lub cieśniny, gdy nie ma możliwości zbudowania mostu. Takie podwodne odcinki stają się częścią linii lądowych i praktycznie niczym nie różnią się od konwencjonalnych systemów DWDM (zwielokrotnianie sygnałów za pomocą światła laserowego).
Ze względu na niewielką odległość stosuje się światłowód G.652. Jest to międzynarodowy standard światłowodów jednomodowych. Definiuje on charakterystyki włókien optycznych przystosowanych do funkcjonowania w zakresie długości fal 1310 nm i 1550 nm, co czyni je najszerzej wykorzystywanymi w sieciach telekomunikacyjnych.
Ażeby zmniejszyć liczbę złączy podwodnych, ze względu na ich wysoki koszt, złożoność instalacji, obsługiwania i konserwacji, kable układane są odcinkami o długości 25–50 km.
Aby zminimalizować liczbę sprzężeń podwodnych, wzmacniacze są często umieszczane symetrycznie w jednym punkcie w obu kierunkach. W ten sposób nie wykorzystuje się standardowych długości kabli konstrukcyjnych, lecz wykonuje się je w odcinkach w potrzebnym zakresie. Zwykle stosuje się światłowód G.652 lub G.654D opracowany dla długich linii.
Zasada działania wzmacniaczy ROPA
Ultradługie linie naziemne i podwodne korzystają z kabli światłowodowych bez repeaterów, ponieważ można zaoszczędzić na nakładach inwestycyjnych, unikając pośrednich miejsc wzmacniania i powiązanych z tym kosztów operacyjnych.
ROPA to element wzmacniacza ze światłowodem domieszkowanym erbem, zwykle znajdującego się w odległości 100 km od terminala i zdalnie pompowanego laserem z końca odbiorczego. Ponieważ do samego wzmacniacza nie jest doprowadzane zasilanie elektryczne, system jest uważany za bezrepeaterowy. Istnieje wiele schematów dotyczących konfiguracji pompowania. Ze względu na dostępność laserów o dużej mocy z długością fali w zakresie 1480 nm jest to powszechny wybór jako pompy. Zaletą takiego układu jest to, że wzmacniacz ROPA nie tylko kompensuje stratę we włóknie, ale także zapewnia wzmocnienie swojej pompy wyjściowej, która jest następnie ponownie wykorzystywana jako pompa dla ROPA.
Urządzenie składa się z dwóch wzmacniaczy Ramana – jednego przy terminalach nadawczych i drugiego przy odbiorczych. ROPA to pompowany wstecznie, 15-metrowy EDF umieszczony w odległości 100 km od terminala odbiorczego. Wzmacniacz Ramana na końcu transmisji to światłowód jednomodowy (SMF) z pompowaniem do przodu przy 1485 nm. Światłowód (DCF) kompensuje całkowitą dyspersję chromatyczną w łączu 200 km. Wzmacniacz Ramana na końcu odbioru to również 100 km SMF, ale jest pompowany do tyłu przy długości fali 1485 nm.
W skład wyposażenia wchodzi generator promieniowania optycznego („pompa”) o długości fali około 1480 nm. Stosowany jest również multiplekser, który pompuje światło laserowe do światłowodu.
Bierny element wzmacniacza jest instalowany w odcinkach kabla linii. Stanowi podwodne sprzęgnięcie z odcinkiem włókna erbowego, w którym następuje wzmocnienie sygnału.
Promieniowanie pompy przesyłane jest za pomocą światłowodu telekomunikacyjnego lub w połączeniu z dodatkowym światłowodem w celu zapewnienia większej mocy.
Na liniach (w warunkach rzeczywistych – do 300-350 km) może znajdować się jeden lub dwa wzmacniacze ROPA. Optymalny wybór miejsca instalacji jest kluczowym zadaniem podczas projektowania, ponieważ od niego zależy efektywność wzmocnienia.
Aby zminimalizować liczbę sprzężeń podwodnych, wzmacniacze są często umieszczane symetrycznie w jednym punkcie w obu kierunkach. W tym przypadku nie stosuje się standardowych długości kabli konstrukcyjnych — wykonuje się je w pojedynczych odcinkach o wymaganej długości. Zastosowane włókno jest zgodne ze standardem G.652 lub G.654D i zostało opracowane specjalnie dla dalekosiężnych podwodnych linii komunikacyjnych.
Jedną z głównych zalet krótkich linii komunikacyjnych jest to, że wzmacniacze podwodne nie wymagają dostępu do prądu. Znacznie obniża to całkowity koszt przedsięwzięcia.
Długie linie komunikacyjne do 800 km
Jeżeli mówimy o zakresie większym niż 350 km, projektuje się układy wieloprzęsłowe. Jest to konieczne ze względu na straty mocy sygnału, powstanie efektów nieliniowych i rozproszenie światła przy takich odległościach.
Jednym z problemów linii wieloprzęsłowych jest konieczność stosowania dodatkowych włókien pompujących, co komplikuje eksploatację. Warto również wziąć pod uwagę, że moc pompowania zanika w miarę przesyłania sygnału do wzmacniaczy. Do sprawnej eksploatacji linii wieloprzęsłowych niezbędne są wzmacniacze EDFA oraz zasilanie ich energią podwodną za pomocą sprzęgieł podwodnych.
Jak wygląda praca wzmacniaczy EDFA
Działają one na prąd stały, który dostarczany jest poprzez zdalny układ zasilania. Składa się z:
– zasilaczy,
– kabla przewodzącego,
– urządzenia do ekstrakcji energii dla EDFA.
Elementem przewodzącym jest spawana rurka miedziana, która nie tylko przewodzi prąd, ale także zapewnia dodatkową ochronę włókien przed uszkodzeniem. W liniach tego typu stosowane są włókna o standardzie G.652 lub G.654D. Na końcach podwodnej linii umieszczono zasilacze o mocy dochodzącej do kilku kilowatów. Aby zwiększyć niezawodność, zasilanie jest duplikowane.
Konstrukcja linii wieloprzęsłowej
Składają się one zazwyczaj z 10 odcinków, z których każdy ma długość 70–80 km. Aby zapewnić optymalny stosunek sygnału do szumu (OSNR) w kaskadzie wzmacniaczy, stosuje się dwa odcinki kabla – dwa odcinki konstrukcyjne na każdy odcinek.
Ograniczenie 10-zakresowe jest rezultatem nierównomiernego tłumienia sygnału przy różnych długościach fal. Wynika ono z ograniczeń filtrów GFF (Gain Flattening Filter) we wzmacniaczach EDFA.
Sterowanie wzmacniaczem
EDFA wyposażone są w moduł sterowania i monitorowania parametrów, który jest podłączony do kanału serwisowego, przesyłającego dane na odrębnej długości fali poprzez główne włókno. Ten kanał jest wyprowadzany przez OADM (Optical Advanced Multiplexer).
Wzmacniaczami można sterować zdalnie, dostosowując ich moc w czasie rzeczywistym. Możliwe jest również uruchamianie kanałów pojedynczo, dlatego system nazwano „Krok po kroku”.
Linie komunikacji transoceanicznej
Najdłuższe trasy powstały na tej samej zasadzie, co te opisane wcześniej, lecz zastosowano w nich dodatkowe rozwiązania.
Co 8-10 przęseł montowane są tłumiki (korektory), które korygują kształt widma sygnału i umożliwiają jego transmisję na duże odległości.
Zastosowano włókno G.654D o minimalnym tłumieniu (0,2 dB/km). Zwiększono moc zdalnego systemu zasilania do 12-16 kW.
Przyjrzyjmy się pokrótce, jak działa technologia Flex Less, która pozwala skonfigurować ścieżkę liniową (zespół środków technicznych systemu) dla pełnego obciążenia. Na początku linii instalowane są multipleksery, które mogą wprowadzić do siatki częstotliwości kanał roboczy lub stałe promieniowanie z generatora szerokopasmowego o równoważnej mocy. W tym przypadku promieniowanie włączane jest na wszystkich nieużywanych kanałach, a konfiguracja sprzętu ścieżki liniowej odbywa się tylko raz. Aby dodać kanał informacyjny, należy przełączyć wyjście generatora na wyjście nadajnika.
Wniosek
Podwodne linie komunikacyjne fiber optyczne stanowią istotną, choć niewidoczną część globalnej infrastruktury telekomunikacyjnej. W zależności od długości trasy inżynierowie stosują różne rozwiązania: od prostych wzmacniaczy ROPA po skomplikowane systemy transoceaniczne. Wybór technologii wpływa nie tylko na koszt projektu, ale także na jego odporność na błędy i przepustowość.
Podwodne kable komunikacyjne odgrywają kluczową rolę w globalnej transmisji danych. Choć może się wydawać, że prym w tym zakresie wiodą satelity, to właśnie światłowody odpowiadają za około 99% międzynarodowego przesyłu danych. Wynika to z ich niezawodności. A także z dużej przepustowości oraz mniejszych opóźnień w przesyłaniu informacji w porównaniu do technologii satelitarnej.
Obecnie istnieją już linie kablowe niewymagające wzmacniaczy, nowe materiały do światłowodów, bardziej odpornych na wpływy mechaniczne, co pozwoli zmniejszyć koszty budowy oraz eksploatacji.
Fajne? Ranking DIY
