Wytrawiarka do PCB / maszyna do wywoływania / maszyna do cynowania

Cytat:

delikatnie mówiąc nie pachnących zbyt ładnie.

Nie zauważyłem, czyt. nie wyczułem. Dekielek mam, ale w celu unikania rozprysku i żeby mi syf do roztworu nie leciał.

Pomysł z turbinką, prosta modernizacja termostatu, wszystko w jednej bryle - to mi się podoba.
Czekam teraz na wersję ostateczną, z "ładniejszym" rozwiązaniem uchwytów pokrywki.

Jeśli chodzi o zapach; nie jest odczuwalny do 40°C, bo chyba jest cięższy od powietrza, więc snuje się po podłodze, lecz trawienie długo trwa.
Jednak opary dobrze "czuć" przy 50°C i więcej; po prostu jest ich tak dużo, że wypełniają całe pomieszczenie.

Cytat:

nie jest odczuwalny do 40°C

Może dlatego, sterownik u siebie mam zawsze ustawiony na max 40st

Dziwne, bo ja nie czułem jakichkolwiek zapachów przy wytrawianiu (b327) w temperaturze 50 C. Kiedyś też posklejałem wytrawiarkę silikonem bezbarwnym, po pewnym czasie zaczęło puszczać. Postanowiłem porozcinać, poczyścić octem i zupełnie przez przypadek wpadł mi w ręce silikon wysokotemperaturowy (czerwony, taki na occie), po ponownym posklejaniu już nic nie cieknie, a minęło ponad 6 miesięcy. A z tą śrubą to super pomysł, jestem pełen podziwu.

Zawiodłem się trochę na tytule wątku. Kolejna, kompletnie nie odkrywcza i średnio wykonana wytrawiarka mnie nie interesowała.
Chciałem poczytać o tym cynowaniu - chemiczne, czy galwaniczne, a może zanurzeniowe czy inne HASL. A tu ZONK.

Jakie wymiary ma pojemnik? Widzę że trochę dziwne. Nie widać też niczego co trzyma płytkę podczas wytrawiania.

Trawienie, wywoływanie i cynowanie najwygodniej wykonuje w takim zamykanym pudełku. Jest ono szczelne i łatwo się zamyka.


Cykliczne machanie może się znudzić i stąd się wzięło moje rozwiązanie.

Napęd ze starego xero.




Dorobiłem mimośród z MDF i dopasowałem łożysko


Reszta istotnych komponentów, zasilacz i pudełko

A czy do zrobienia wytrawiarki mogę użyć zwykłego akwarium? Czy łączęnia szyb puszczą? Pozdrawiam.

Oczywiście, że możesz. Ale z biegiem czasu może zacząć ono puszczać. Proponuję zakupić za parę złotych kątownik wąski w supermakecie i wzmocnić łączenia. Silikon taki za 10 zł też będzie ok. po za tym wtedy będziesz miał gładkie krawędzie.

Akwarium jest szerokie. Proponuje rozciąć szybki nożem i boczne zwęzić.

Dodano po 13 [minuty]:

Projekt obudowy powstał w Rhino.
Po wyfrezowaniu elementów zabrałem się za składanie. Materiał to HDF.


Pierwsza wersja popychacza do mimośrodu była bez regulacji.


Podstawa z regulatorami do różnych obudów.


No i moje pudełko dopasowane do max wielkości płytki czyli 100x80 mm


Podstawa też ma łożyska


mocowane w bokach obudowy


Całość zaczyna powoli nabierać kształtów


Podobno lubię przesadzać z łożyskami....


ale za to maszyna będzie praktycznie niezniszczalna.


Czarny mat na wykończenie.


Teraz wersja popychacza 2.0.
Ta dodatkowa regulacja powoduje, że idealnie ustawiam wachlowanie względem poziomu.


Musi być pięknie

padus napisał:

Oczywiście, że możesz. Ale z biegiem czasu może zacząć ono puszczać. Proponuję zakupić za parę złotych kątownik wąski w supermakecie i wzmocnić łączenia. Silikon taki za 10 zł też będzie ok. po za tym wtedy będziesz miał gładkie krawędzie.

Akwarium jest szerokie. Proponuje rozciąć szybki nożem i boczne zwęzić.

To nie wiem czy nie lepiej zamówić u szklarza. On to wszystko ładnie dotnie i będzie lepiej niż jak ja bym się męczył.

Ja ciąłem sam.
Robiłem kiedyś sztuczną rzekę w domu do próbowania przynęt na ryby i tam musiałem wyciąć boczne szyby . Nie jest to takie straszne.

Dużo lepszym rozwiązaniem jest ta maszyna do wachlowania, lepiej trawi, nie śmierdzi i nie chlapie. Na Twoim miejscu zrobiłbym wachlowanie a nie zamawiał akwarium. Po za tym jak będziesz chciał wywoływać płytki czy cynować chemicznie to tylko zmieniasz pojemniki. Szybko i schludnie.

Olkus napisał:

To nie wiem czy nie lepiej zamówić u szklarza. On to wszystko ładnie dotnie i będzie lepiej niż jak ja bym się męczył.

Nie wiem ile szklarz wziąłby za taka robotę, ale można kupić gotowe zbiorniki.
Szybki pocięte i sklejone równo i estetycznie, a co najważniejsze: skutecznie. Ja od kilku lat mam podobny zbiornik kupiony na Allegro, i nic mu nie dolega. Nie rozkleja się, nie cieknie...

Płaciłem u szklarza za same szybki o gr. 4mm bez szlifowania ok. 10 zł, Do tego kątownik aby zabezpieczyć ostre krawędzie - pewnie ze 6 zł plus silikon budowlany przeźroczysty za jakieś 14 zł. Odradzam kupowanie gotowców na szklanej podstawie. Lepiej zrobić ją z drewna - nie rozbije się i można do niej przykręcić niezbędne elementy.

Na zdjęciach nie widać wszystkich szczegółów dlatego przedstawiam model w Rhino obudowy











Do zasilania użyłem trafo z mostkiem i LM317 ze sporym radiatorem.
Na zewnątrz wyjąłem potencjometr do zmiany obrotów i wyłącznik.





No to chyba już wszystko jeżeli chodzi o budowę, teraz jak się to używa.
W tytule jest maszyna do trawienia/wywoływania/cynowania. Istotnie wszystko tutaj się da zrobić.

Na początek metoda fotograficzna i wywołanie płytki naświetlonej. Pierwszy pojemnik węglanem wapnia.


Jak ścieżki są wywołane to można zabierać się za trawienie (ot taki bikmilk )
Płytka wędruje do kolejnego pudełka z wytrawiaczem.


Teraz należy zmyć fotopolimery w roztworze NaOH - kolejne pudełko.


Mamy gotową płytkę. W moich warunkach tak już wspominałem tą metodą uzyskiwałem powtarzalne płytki, gdzie ścieżki miały 8 mils a odstępy na magistralach 10 mils (bez żmudnego sprawdzania czy nic się nie zwarło).

Surową płytkę czyszczę a następnie nakładam soldermaskę. Po nałożeniu soldermaski pora na cynowanie.

Ten zasilacz to taki zwykły regulowany?

Używam dwóch rodzajów soldermaski:
- chińska - na zimno
- Peters - wygrzewana w piecu

Po nałożeniu i wywołaniu Peters


płytka musi być wygrzana np. w takim piecyku


Nawet jeżeli używam chińskiej soldermaski to przy nanoszeniu napisów płytka musi przejść przez laminator




Podgrzana płytka nawet najlepiej wyszlifowana pokrywa się związkami miedzi, które praktycznie uniemożliwiają cynowanie. Najpierw należy pozbyć się tych zabrudzeń i tutaj znowu maszyna idzie w ruch. Tez sposób podał mi gościu u którego kupowałem Peters'a.

Stężony kwas octowy 80%. Należy zachować bardzo dużą czujność ponieważ jest to najbardziej żrąca substancja w całym procesie.


Kilka minut delikatnego wachlowania na maszynie (w zależności od intensywności zabrudzeń) daje niezłe efekty. Oczywiście pudełko jak przy każdym etapie musi być szczelnie zamnięte.

Na czystą płytkę mogę nanosić warstwę cyny.

Znowu w warunkach domowych mamy dwie metody:
1) stop Lichtenberga
2) cynowanie chemiczne

Do cynowania stopem Lichtenberga używam maszynki elektrycznej za 30zł, wyciągu oparów, kawałka grubego laminatu i spożywczej silikonowej łyżki do nakładania masy. Płytki wychodzą mniej więcej tak:


Niestety jak dla mnie podczas całego procesu wytwarza się zbyt dużo pary wodnej i za bardzo paruje mi szyba ochronna. Jakość cynowania może i niezła ale zbyt dużo zachodu...

Druga metoda to cynowanie chemiczne.
Oczyszczoną w kwasie mrówkowym płytkę należy włożyć do odpowiedniego roztworu. Nie wiem jak wasze roztwory ale mój jest jakiś bardzo odporny na współpracę . Oczywiście w ruch znowu idzie maszyna.

Najpierw na kwadransik lub dwa trafia sama butelka z chemią (bardzo intensywne mieszanie). Powoduje to, że mniej więcej 60% substancji w środku rozpuszcza się.


Dopiero później przelewam to do pudełka, wkładam płytkę i na maszynę. Grubość warstwy zależy od czasu, optymalnie to kilkanaście minut i delikatne wachlowanie.

No to już chyba wyjaśniłem wszystkie operacje, które wykonuje ma moim prościutkim kombajnie do płytek.

Reasumując opisana na początku wytrawiarka (akwarium) służyła mi przez długi okres. Niemniej odkąd mam maszynę do wachlowania wytrawiarka siedzi nieużywana w kącie. Jeżeli ktoś teraz zapytałby mnie o to co bardziej polecam to raczej skłoniłbym się do wachlownicy. Ma dużo więcej możliwości. Nawet jeżeli ktoś zrobi wytrawiarkę akwariową to maszyna do wachlowania bardzo poprawi komfort i jakość wykonywanych obwodów drukowanych.

Dodano po 20 [minuty]:

Cytat:

Ten zasilacz to taki zwykły regulowany?

Najzwyklejszy. Podstawowy układ pracy LM350. Można zastosować LM317 ale trzeba sprawdzić czy nie będzie się za bardzo grzał.


Zasilacz:
- transformator ok.1-2A i napięcie odpowiadające zastosowanemu silnikowi
- mostek Graetza 5A
- kondensatory filtrujące ceramiczny 100nF + elektrolityczny 2200uF/35V (na każdy amper po 1000uF)
- stabilizator regulowany LM317 lub lepiej LM350 + duży radiator jeżeli ma być przeznaczony do pracy ciągłej
- potencjometr do regulacji obrotów

Cytat:

Zawiodłem się trochę na tytule wątku. Kolejna, kompletnie nie odkrywcza i średnio wykonana wytrawiarka mnie nie interesowała.
Chciałem poczytać o tym cynowaniu - chemiczne, czy galwaniczne, a może zanurzeniowe czy inne HASL. A tu ZONK.

Mam nadzieję, że teraz po opisaniu wszystkiego do końca opis cynowana jest jasny....

Cytat:

Jakie wymiary ma pojemnik? Widzę że trochę dziwne. Nie widać też niczego co trzyma płytkę podczas wytrawiania.

Mniej więcej akwarium ma wymiary 20x20x5 cm.

Do uchwytu płytki używałem przylutowanego drutu.


Drut był bardzo pomocny szczególnie jeżeli zaraz po trawieniu płytka szła do NaOH na rozpuszczanie polimerów w metodzie fotograficznej. Wymyślanie uchwytów a później męczenie się w roztworze sody żrącej jakimiś patyczkami było dla mnie niewygodne.

Może jeszcze zamieszczę film z pracą:

Ciekawy opis, cynowałem kiedyś bezprądowo ale po czasie cyna robi się ciemna i kiepsko się lutuje. Najlepszy jest stop Lichtenberga nawet po paru latach nadal cyna jest ładna. Zamiast drutu polecam zrobić kosztk z plexi, mam tak i u mnie się sprawdza super.

pawelcb33 napisał:

cynowałem kiedyś bezprądowo ale po czasie cyna robi się ciemna i kiepsko się lutuje

To dlatego, że jest to proces wymiany pomiędzy metaliczną miedzią, a cyną zawartą w Chlorku Cyny(II). W momencie, kiedy cała miedź przykryta jest już warstwą atomów cyny, proces się zatrzymuje. Nie mówię, że to jest pojedyncza warstwa atomów, ale pokrycie jest tak cienkie, że bardzo szybko się utlenia. Niewykluczone, że z powodu niewystarczającego pokrycia zachodzi też korozja elektrochemiczna (chociaż tu trzeba by zapytać jakiegoś chemika).
I wtedy lutuje się chyba gorzej, niż gdyby cynowania w ogóle nie było...

Moim zdaniem z domowych sposobów najlepszy jest ten z użyciem pasty do lutowania rur. Można znaleźć dobre opisy ze zdjęciami, na szybko wpadł mi w przeglądarkę taki film:



Sposób tani (jedna buteleczka pasty Bisan, za 25 zł z jakiegoś marketu budowlanego, wystarcza na lata), dość prosty (wymaga tylko odrobiny wprawy), szybki (cała operacja pokrycia płytki to kilka minut). Potrzebna jest tylko opalarka albo hotair.
Ważne jest aby pasty nie przegrzać - trzeba doprowadzić do wyschnięcia (z ciemnoszarej staje się jasno szara) a potem do lekkiego zbrązownienia powierzchni. Jeśli się przesadzi, to na miedzi zostają brzydkie krosty z nadmiaru cyny. Poniżej taka płytka, widać, gdzie przesadziłem z grzaniem...

Szczerze to nie cynuję płytek, Nie nakładam warstwy opisowej ale tylko samą soldermaskę, na zimno, bez podgrzewania PCB.
Miedź się nie utlenia. Lutuję maksymalnie na drugi dzień. Do miniaturowych układów scalonych stosuję pastę lutowniczą.
Nie mam żadnych problemów z lutowaniem. Niemniej cynowanie fajnie wygląda.